Categorie archief: Uitstapjes en evenementen

Vijf leuke lunchadresjes in Knokke

In de maand september toen ik in Knokke verbleef, ging ik uiteraard geregeld lunchen.
Een aantal adresjes tussen het Rubensplein en het casino zet ik voor jullie op een rijtje.

Brasserie Rubens is een echt instituut in Knokke en daar schreef ik hier al eerder over. Ik kom er graag en eet er eigenlijk altijd à la carte: garnaalkroketten, steak tartare of een steak met peper- of béarnaisesaus. Op een vrijdag, toen we passeerden, was de dagschotel zeebaars met uienpuree en bordelaisesaus. Dat klonk goed! Het bordje zag er echt teleurstellend uit, er was zelfs geen klein slaatje bij dat nochtans voor een beetje kleur had kunnen zorgen. Alles was wel lekker bereid, maar het oog wil ook wat, niet? In vergelijking met hun à la carte gerechten en de andere adresjes in de buurt vond ik 18 euro wel wat veel voor dat gerechtje.

Couteau was voor mij dé ontdekking van de maand. Vermits we meestal onmiddellijk bij Brasserie Rubens binnengaan, ken ik de ernaast gelegen zaken eigenlijk niet. Couteau oogt stijlvol en hedendaags. Op het bord dat buiten stond, zagen we dat het lunchmenu (22€) er goed uitzag. Bij ons glaasje wijn kregen we crackers en een potje verse kaas met champignons en truffel, zo lekker! Daarna volgden de visreepjes met verse tartaresaus en een stukje citroen, mooi geserveerd in een glaasje. Als hoofdgerecht kregen we gamba’s in kruidenboter met verse pasta en een slaatje, echt om je duimen en vingers af te likken (letterlijk en figuurlijk 🙂 ) Dit was prijs/kwaliteit dé absolute topper en hier keren we gegarandeerd nog terug!

Il Rialto is een mooie zaak, ook op enkele passen van Brasserie Rubens. Je voelde je er onmiddellijk erg welkom door de gemoedelijke Italiaanse sfeer. Er kwam een mandje heerlijk warm brood met olijfolie op tafel. We aten hier één van mijn lievelingsgerechten dat voortreffelijk bereid was: spaghetti vongole (23.5€). Het was een mooi bordje, een ruime portie, maar vooral heel erg lekker en bovendien zat de smaak van de vongole zelfs in de spaghetti.

The Dutch
Buiten op een bord stond dat er een lunchmenu verkrijgbaar was aan 16€, maar er stond niet bij wat je kon verwachten. De kelner zei hij dat het die dag zalm met asperges en een witte wijnsaus was en daarna appeltaart. Toen het geserveerd werd, bleken het boontjes in plaats van asperges te zijn. Dat vond ik niet erg want ik hou van de combinatie boontjes en zalm. Het was lekker en naast de frietjes was er zelfs nog een slaatje bij!  Dit was ook de enige plaats waar het dagmenu bestond uit een hoofdgerecht en een dessert. De appeltaart met het ijs was erg mooi gepresenteerd en smaakte ook goed.

L’Amazonial
Hier verandert het lunchmenu nooit (16.80 €). Als voorgerecht kan je kiezen uit een kaas- of een garnaalkroket. Wij opteerden voor de garnaalkroket, het was er maar één, maar die was wel heel lekker. Daarna heb je de keuze uit slibtongen, steak tartare, mosselen of tomaat garnaal. Voor de laatste twee diende je een klein supplement te betalen. We aten er de slibtongen en de steak tartare en die bevielen ons allebei.

Wij hebben genoten van onze maand in Knokke, goed weer en lekker eten,
een beetje leven als God in Frankrijk…

Getagged ,

September in Knokke

Het was lang geleden dat we nog meer dan een weekend aan de Belgische kust vertoefden. Een tijdje geleden besloot ik in Knokke een appartement te huren tijdens de maand september.  Zoals gewoonlijk begon ik vrij laat aan mijn zoektocht en was het al snel duidelijk dat er niet veel flats meer beschikbaar waren. Ik had de hoop bijna opgegeven tot ik een leuk appartement ontdekte dat ik wel eens wilde bekijken. Via een telefoontje naar het immokantoor vernam ik dat een bezoek in deze coronatijd niet tot de mogelijkheden behoorde omdat het appartement tot 1 september verhuurd was. Ik besloot om het dan zo maar vast te leggen.

Het appartement is niet wat ik normaal zou huren. Het is een duplex met een wat vreemde indeling, veel felle kleuren en niet echt kindvriendelijk. Tot vorig jaar was dat laatste voor mij niet van belang, maar nu mijn kleinzoontje er is, is een trap midden in de living niet erg handig. Het heeft daarentegen wel heel wat troeven die belangrijk zijn voor mij. Het is een ruim en mooi ingericht appartement, centraal gelegen en met een groot terras.

In tegenstelling tot juli en augustus is het in september toch iets minder druk aan de Belgische kust en dat vind ik wel fijn. Het enige nadeel is dat verschillende winkels hun jaarlijkse vakantie plannen in die periode. Naar onze favoriete bakker Lucas konden we enkel de eerste week gaan en de Italiaanse traiteur La Bottega is na onze tweede week gesloten.

Na een miserabele zomer konden we al genieten van een heerlijke Indian summer. De eerste tien dagen waren we vooral op de zeedijk en het stand te vinden: wandelen en daarna iets drinken en een hapje eten op een leuk terrasje of in onze favoriete strandbar, heerlijk! Shoppen heb ik eigenlijk nog niet veel gedaan, maar daar zal ik nog ruim de tijd voor krijgen als het weer wat minder is. Onze vakantie is in ieder geval heel goed begonnen!

Zomerpicknick in de tuin van de orangerie van Moët & Chandon

Zoals ik in mijn vorig blogje aangaf, organiseerde Moët & Chandon deze zomer enkele picknicks in de tuin van hun orangerie voor een beperkt gezelschap. Het champagnehuis aan de prestigieuze avenue de Champagne in Epernay opende uitzonderlijk hun tuin die anders niet toegankelijk is voor het publiek. We hebben hem al vaak door de poort bewonderd, maar dit zagen we als het uitgelezen moment voor een speciale ervaring!

Toen we tegen 19 uur aankwamen, werden onze reservatie en onze pass sanitaire gecontroleerd. Daarna werden we naar onze plaats begeleid door een vriendelijke jongeman die ons meer uitleg gaf over het verloop van de avond.
Langs beide kanten van de vijver waren onder witte tenten comfortabele zeteltjes per bubbel voorzien. In de tuin mochten we rondlopen zonder mondmasker, maar als we in de Orangerie een kijkje wilde gaan nemen of er naar het toilet gingen, werd gevraagd ons mondmasker op te zetten.
De verfijnde picknick was klaargemaakt door Marco Fadiga, de Italiaanse chef van het champagnehuis, die eerder in restaurants met Michelinsterren werkte. Uiteraard  vloeide de champagne, de iconische Moët Impérial Rosé, rijkelijk.
Er werd ook gevraagd of we een plaid op het gras wensten, wat er in onze ogen toch echt bijhoorde.

Als aperitiefhapje kregen we bij de champagne elk een doosje met een mélange van nootjes, geconfijt fruit en Portofino-olijfjes.
Daarna was er voor iedereen een mooi gevulde picknickmand met enerzijds een rozemarijnbrioche gevuld met krab, een courgettecake met gerookte zalm en een italiaanse focaccia met mortadella met truffels, mozarella en rucola. Anderzijds waren er ook nog drie slaatjes: een vijgen, frambozen, roze pompelmoes en fetaslaatje, een quinoa bowl met gedroogde abrikozen, koriander en een auberginebol met komijn en tenslotte een vitello tonnato
Als dessert smulden we van een Bourbon vanillecrème met aardbeien en een doosje met twee macarons.

We zijn geen grote eters en zoals jullie waarschijnlijk al kunnen vermoeden, hebben we onze mand niet leeg gekregen. Ik stel me de vraag of er mensen zijn die dit allemaal kunnen verorberen 🙂 Indien je wilde, mocht je wat teveel voor je was, mee naar huis nemen. Vermits wij op hotel waren, hebben we dat niet gedaan (buiten de macarons). Zelfs de koffie hebben we aan ons voorbij laten gaan.

Gedurende de ganse avond werden onze glazen champagne en water constant bijgevuld. De bediening was echt voortreffelijk en uit de boxen klonk de ganse avond muziek. Het was een fantastische avond en het absolute hoogtepunt van onze trip. We hebben al besloten indien deze picknick volgend jaar nog eens georganiseerd wordt, we opnieuw van de partij zullen zijn! Deze keer verbleven we in Reims (wat toch nog een half uurtje rijden was), maar volgend jaar kijk ik uit om die avond in Epernay te overnachten (kwestie van toch wat meer te kunnen drinken).

Getagged , , ,

Naar de Champagnestreek in 2021

Het is een tijdje stil geweest op mijn blog, maar nu we gevaccineerd zijn en terug van onze vrijheid kunnen genieten, wil ik de draad graag opnieuw opnemen.

Sinds Covid-19 waren we niet meer naar het buitenland geweest, maar vorige week stond er eindelijk nog eens een tripje richting Champagnestreek gepland. Zo eenvoudig als vroeger, toen we gewoon een hotel boekten en de wagen namen, was het echter niet meer…

In deze coronatijden zijn er immers een aantal extra zaken in orde te brengen.
Op weg naar Frankrijk dien je een ingevulde “verklaring op eer bij te hebben. Wij hebben deze, zoals ik wel vermoedde, nooit moeten tonen, maar we hadden ze in ieder geval op zak!
Indien je een museum, restaurant of café wil bezoeken (zelfs op een terras), moet je in het bezit te zijn van je “pass sanitaire”. Hierop werd wel streng gecontroleerd. We hebben op onze smartphone de app CovidSafe.be met de certificaten, maar ik had gehoord dat dit soms niet aanvaard werd. Na een telefoontje naar de Vlaamse Overheid, waarbij ze bevestigden dat dit inderdaad spijtig genoeg voorkwam, adviseerden ze me om het EU Digital COVID Certificate af te printen.
Om naar huis te rijden, dien je dan weer een “PLF- formulier” ingevuld en doorgemaild te hebben, maar ook dat is bij ons nooit gecontroleerd.

We hebben genoten van onze drie geweldige dagen. In Epernay hebben we uiteraard champagne geproefd en een heerlijke champagnesorbet gegeten op ons favoriete terras “De Venoge” op de avenue de Champagne.

Een lunch bij Brasserie Excelsior in Reims vind ik altijd geweldig. Het eten is er niet super, maar de locatie is werkelijk prachtig!
Ik eet niet graag twee keer per dag heel uitgebreid en een leuk lunchadresje voor een kleine snelle hap is Red’s. Dit Aziatische fastfood tentje ligt recht tegenover de mooie opera van Reims. Het is een kleine zaak waar veel afgehaald wordt, maar er zijn ook enkele zitplaatsen binnen en een terras. De sushi is er zo lekker dat ik vergeten ben er een foto van te nemen.

Achter de kathedraal en het Palais du Tau ligt een mooie tuin, voor mij één van de mooiste plekjes in het centrum van Reims.
Vooraan naast de kathedraal vind je het standbeeld van Jeanne D’Arc, een nationale heldin in Frankrijk.

De drie dagen waren geweldig maar het absolute hoogtepunt was zonder twijfel de picknick in de tuinen van de Orangerie van Moët & Chandon (daarover in een volgend blogje meer).

Onze terugrit naar huis was minder aangenaam. Vanaf het moment dat we vertrokken, heeft het onophoudelijk geregend. Na een tijdje zag je bijna niets meer en stond er enorm veel water op de autostrade waardoor iedereen stapvoets ging rijden. Wat was ik blij toen we eindelijk veilig thuis waren!


Getagged , , ,

Lunchen in Brasserie La Rotonde – Hotel Le Negresco in Nice

negresco3Nice en Hotel Le Negresco, de stad en het iconische hotel van wijlen Jeanne Augier… ze worden vaak in één adem genoemd. Na een renovatie van zes maanden werd  Brasserie La Rotonde in het najaar opnieuw geopend en in november gingen we er lunchen.

Op de Promenade des Anglais, zie je Le Negresco al van ver. Voor het hotel staat Miles Davis – gemaakt door Niki de Saint Phalle – sinds 1999 op zijn klarinet te spelen. Kunst speelt hier een heel belangrijke rol.

negresco

La Rotonde is helemaal gerenoveerd in prachtige wit- en goudtinten, chique en met een eigentijdse uitstraling. Dit is echt een stijl die je aan de Côte d’Azur verwacht. Het restaurant is nog steeds opgebouwd zoals een draaimolen, met in het midden een wit paard.
Aan het hoofd van zowel Brasserie La Rotonde als het duurdere Restaurant Le Chantecler staat tweesterrenchef Virginie Basselot. Onze verwachtingen lagen dus hoog…

negresco4

Ik twijfelde tussen een steak tartare of de dagschotel, osso bucco. Zoals heel wat andere gasten opteerde ik voor de kalfsschenkel (19.50 euro). We bestelden ook ieder een glaasje rosé (15 euro 🙂 ) dat samen met een amuse werd gebracht. Toen het gerecht op tafel kwam, was ik een beetje teleurgesteld. Ik vond het nogal magertjes gepresenteerd. Het smaakte wel goed, doch ik had al betere osso bucco gegeten. De steak tartare werd naast ons aan tafel bereid (een nieuwe trend die je echter nog niet zo vaak ziet) en ook de vis werd een beetje verder aan tafel gefileerd. Nadien namen we nog een koffie (5 euro), waar we een chocolaatje bij kregen.

negresco1

Ondanks dat het eten ons enigszins teleurstelde, vond ik het toch de moeite om er te lunchen. ’s Nachts heb ik echter bijna niet geslapen omdat mijn maag in de knoop lag en ook mijn dochter voelde zich niet gezond. Dit kan volgens mij geen toeval zijn en had ik echt niet verwacht na een lunch in Hotel Le Negresco.

 

 

 

Getagged , , , ,

Villa Kérylos – het Oude Griekenland aan de Côte d’Azur

Vorig jaar brachten we in het najaar enkele dagen door in Nice. We bzochten toen Villa Kérylos in Beaulieu-sur-Mer. Het dorpje ligt ongeveer in het midden tussen Nice en Monaco. Bus 15 bracht ons in 35 minuten tot halte “Kérylos”, op 200 meter van de villa.

xaipe1

De bouwheer van deze Griekse villa was Théodore Reinach (1860-1928), jongste zoon van een rijke Frans-Joodse bankiersfamilie. Zijn twee broers en hij waren zeer verstandig en met de eerste letters van hun voornamen – Joseph, Salomon, Théodore – werden ze samen “Je Sais Tout” genoemd! Théodore was gepassioneerd door archeologie en de Griekse Oudheid. Hij wilde een exacte kopie laten bouwen van de mooie Griekse villa’s die je in de tweede eeuw voor Christus vond op het eiland Delos, toen het centrum van de Griekse Cycladen. Hiervoor nam hij architect Emmanuel Pontrémoli (1865-1956) uit Nice onder de arm. Door middel van oude tekeningen en beschrijvingen en met de meest gespecialiseerde ambachtslui werd de villa waarheidsgetrouw nagebouwd en ingericht. De bouw vond plaats tussen 1902 en 1908 en kostte 46 miljoen euro! Een deel werd gefinancierd door de familie van Reinachs echtgenote Fanny Kann, lid van de familie Ephrussi. De echtgenote van Maurice Ephrussi – Béatrice de Rothschild – liet in Saint-Jean-Cap-Ferrat ook een prachtige villa bouwen die we reeds bezochten

De naam “Kérylos” verwijst naar “alcyoon” een geluksbrengende ijsvogel uit de Griekse mythologie. De villa toont tot in de kleinste details de verfijnde decoraties van de antieke Griekse paleizen. Bovendien is alle comfort er aanwezig: elektriciteit, stromend water, sanitaire voorzieningen, een keuken, …

xaipe5

De bezoeker wordt in de inkomhall onmiddellijk verwelkomd door de Griekse uitdrukking “Xaipe” die zich in de mozaïekvloer bevindt en eigenlijk “vermaak je” betekent. Daarachter zie je een afbeelding van een haan, een kip en kuikentjes die de familie symboliseren en je een warm welkomgevoel moeten geven. Het gelijkvloers is gebouwd rond de Péristyle. Je ontdekt prachtig carrara marmer, een mooie waterpartij, fresco’s geïnspireerd door scènes uit de mythologie, mozaïekvloeren,… schitterend gewoon!

Reinach verbleef in de villa tot zijn dood in 1928. Via zijn schenking kwam ze daarna in handen van het Institut de France dat haar in perfecte staat hield. Reinach’s familie woonde er nog tot 1967. Daarna werd de villa opengesteld voor het publiek. Op 24 maart 2019 dineerden president Macron er samen met zijn vrouw en de president van China Xi Jinping en diens echtgenote.

IMG-20191114-WA0006

Het gelijkvloers van deze Griekse villa vond ik ronduit prachtig, de verdieping kon mij  persoonlijk iets minder bekoren. Het gebouw wordt langs drie kanten omringd door de zee en het uitzicht is geweldig. Ons bezoek duurde een dik uurtje. Ik vond het wel spijtig dat er geen mogelijkheid was om iets te eten of te drinken.
Het bezoek is evenwel niet te vergelijken met dat aan Villa Ephrussi de Rothschild. Die is veel groter en nog mooier, heeft uitgestrektere tuinen en een schitterende restaurant met democratische prijzen. Daar kan je makkelijk langer dan een halve dag vertoeven.

Adres: Impasse Gustave Eiffel, 06310 Beaulieu-sur-Mer
Inkom: 11,50 euro (audiogids inbegrepen)

 

Getagged , , ,

Mamma Mia! – de musical

Een tijdje geleden gingen we kijken naar “Daens, de Musical” en dat is ons zo goed bevallen dat we besloten ook naar “Mamma Mia” te gaan, een totaal ander soort musical.

Tijdens mijn jeugd was ik, net zoals zovele anderen in die tijd, fan van ABBA.
De film “Mamma Mia” uit 2008 heb ik meerdere malen gezien en vind ik geweldig!
De sequel “Mamma Mia, here we go again” vond ik persoonlijk minder.
Je zal dan ook niet verbaasd zijn dat ik de Vlaamse musicalversie wilde zien. Het verhaal volgt het scenario van de film, een muzikale komedie doorspekt met de grootste Abba-hits.

De voorstelling vond plaats in de Stadsschouwburg in Antwerpen. Voor de start klonk de stem van Stany Crets door de luidsprekers die vertelde dat je tijdens de voorstelling mocht meezingen, meedansen en zelfs fotograferen. Het beloofde een vrolijk spektakel te worden…

IMG-20200307-WA0025

Het verhaal vindt plaats op een klein Grieks eilandje waar Donna (Ann Van den Broeck) en haar dochter Sophie (Tinne Oltmans) wonen. Donna voedde haar dochter alleen op, maar nu Sophie gaat trouwen, wil ze weten wie haar vader is. Ze heeft het gevoel dat ze, door niet te weten wie hij is, een stukje van zichzelf niet kent. In het dagboek van haar moeder ontdekt ze de namen van drie mannen, die mogelijk haar papa kunnen zijn. Sophie nodigt ze alle drie uit op haar huwelijk zonder dat haar moeder daarvan op de hoogte is…

IMG-20200307-WA0005

Het begin van de musical kon me echt niet bekoren, maar na een tijdje werd het wel beter. Het verhaal nam me niet echt mee en bovendien vond ik het spijtig dat de bekende Abba-nummers bijna allemaal volledig in het Nederlands werden gezongen.

img-20200307-wa0036

Ann Van den Broeck kennen we als een geweldige zangeres en was de ster van de avond, maar ook Tinne Oltmans zong en acteerde voortreffelijk. Het meest verbaasd was ik eigenlijk van Evi Hanssen die de rol van Tanya heel geloofwaardig neerzette. Ik wist helemaal niet dat zij zo goed kon zingen! Wel vond ik dat het Antwerpse accent niet echt thuishoorde in een ABBA-musical. De personages vond ik goed gecast, al zaten de betere zangkwaliteiten overduidelijk aan de vrouwelijke kant (net zoals in de film trouwens)!
Na de musical werden nog een aantal van de grootste Abba-hits in het Engels gezongen. Het werd uiteindelijk toch nog een leuke avond, die me deed terugdenken aan mijn jeugd…

 

Getagged , ,

Brasserie Sunbeach – “lunch with a view” in Nieuwpoort

Onlangs gingen we een eerste keer naar Nieuwpoort en dan stel je je de vraag: waar gaan we ’s middags lunchen? Op de zeedijk vind je immers het ene restaurant naast het andere. Een collega van mijn dochter, die de badplaats vrij goed kent, dacht dat Brasserie Sunbeach ons wel zou bevallen. Het is een gevestigde waarde op de zeedijk en bestaat al sinds 1974.

IMG_20200119_182251

We waren er om 12.15 uur, maar de zaak was nog gesloten, nochtans stond er geafficheerd dat ze vanaf 12 uur open waren. Na een klein wandelingetje konden we binnen en werden erg vriendelijk ontvangen. We kregen een tafeltje aan het raam met zeezicht, heerlijk als je maar een weekendje aan zee verblijft! Het interieur was heel mooi en de stoelen zaten uiterst comfortabel. Mijn dochter opteerde voor tagliatelli met scampi’s op Provençaalse wijze (26.50 euro) en ik besloot om voor het koninginnehapje met frietjes te gaan. De ober vroeg of ik de dagsuggestie (20 euro) wenste of het koninginnehapje van de restaurantkaart (23.50 euro). Ik vroeg naar het verschil en de dagsuggestie bleek een kleinere portie te zijn met een koffie achteraf. Als eerder kleine eter koos ik voor deze laatste optie.

IMG_20200119_181656

Al snel werden de gerechten opgediend in een mooi en trendy servies. De pasta smaakte heerlijk en ook het koninginnehapje kon mij bekoren. Wat me wel opviel was dat er geen gehaktballetjes of champignons in zaten. Het glaasje rode merlot (6.50 euro) luste ik ook wel 🙂

IMG_20200115_032130

Sunbeach is een mooie zaak, met schitterend uitzicht, heel vriendelijk personeel en lekker eten!

Getagged , , ,

Nieuwpoort – een Belgische badplaats met heel wat kunst!

Als we naar de Belgische kust gaan, is dat gewoonlijk naar Knokke of Wenduine. In Nieuwpoort waren we nog nooit, maar het zou het nieuwe Knokke zijn…  heel erg benieuwd dus… Een tijdje geleden gingen we er een weekendje naartoe.

Op internet ontdekte ik dat Nieuwpoort naast een leuke badplaats met een mooie winkelstraat en vele restaurantjes ook een havenstad met een militaire geschiedenis is.
De wandel- en fietspromenade bleek ook zeker een “must-do”. Ik las dat ze ongetwijfeld één van de mooiste promenades van de Belgische kust is en de zee met de jachthaven verbindt. We gingen langs de zeedijk om onze wandeling te startten, maar dat lukte helaas niet omwille van de grote werken die er aan de gang waren.

Via een omweg bereikten we de wandeldijk dan toch en liepen zo langs “Searching for Utopia” of de schildpad van Jan Fabre. In 2003 werd ze op de zeedijk in Nieuwpoort geplaatst ter gelegenheid van de eerste editie van “Beaufort”. Dit is de West-Vlaamse kunsthappening die om de drie jaar plaatsvindt langs de Belgische kust. Na een restauratie – een nieuwe laag bladgoud –  die nodig was omwille van de weersomstandigheden waar de schildpad op de zeedijk mee te maken kreeg, staat ze nu op het plein bij centrum Ysara. De imposante bronzen schildpad waarop Fabre zichzelf afbeeldde als ruiter is 7 meter lang en 3 meter breed.

IMG_20200112_111116_899

 

Na enkele minuten op de wandelpromenade kwamen we al een leuk bord tegen. Een gezonde zeehond kan je herkennen aan de banaanhouding, leuk verwoord toch?

dav

 

Ter hoogte van de Westdiepweg liepen we voorbij een groot fotoframe gemaakt uit duurzaam hout. Provinciebedrijf Westtour liet BV’s in tien kustgemeenten hun favoriete plekje in de kijker zetten. Het doel was om mensen te inspireren er foto’s te nemen en die te delen op social media. Kamagurka werd geboren in Nieuwpoort en groeide op in de buurt van de havengeul. Het kader staat op dé fotoplek van de kunstenaar. Op het fotoframe staat zijn persoonlijke quote “Nieuport un jour, Nieuport toujours” of anders gezegd “Nieuwpoort laat je nooit meer los”.

dav

 

We passeerden ook langs het driedelige bronzen standbeeld met Maurits van Nassau. Hij was de zoon van Willem van Oranje en versloeg de Spanjaarden tijdens de Slag van Nieuwpoort in 1600. Dit kunstwerk van Frank Neirynck staat sinds 1 juli 2000 in het Prins Mauritspark – het vroegere Keunepark – gelegen langs de wandelpromenade.

hdr

 

De Godin van de Wind is een vrouw die tuurt naar de zee, afwachtend, hopend en denkend aan een verdere bestemming…  Dit kunstwerk werd gemaakt door de Antwerpse kunstenaar Antoon Luyckx. Het stond sinds 2003 aan de Ijzermonding op het Loodswezenplein, maar is door de werken verhuisd naar het park langs de wandelpromenade.

hdr

 

Nieuwpoort is ons eigenlijk erg goed bevallen. Binnenkort als het beter weer is, wil ik er zeker eens opnieuw naartoe om de badplaats wat beter te leren kennen!
Heeft iemand nog tips voor mij?

Getagged , ,

Daens, de spektakelmusical!

mde

Zondagnamiddag gingen we naar de avant-première van “Daens, de Musical” in het Studio 100 Pop-Up Theater in Puurs. Het verhaal is gebaseerd op de film “Daens” van Stijn Coninx (1992), die op zijn beurt het boek “Pieter Daens” bewerkte, dé klassieker van Louis Paul Boon uit 1971.

Je wordt meegenomen naar het jaar 1888. Priester Adolf Daens trekt zich het lot van de Aalsterse fabrieksarbeiders aan die in onmenselijke omstandigheden moesten werken in de textielfabrieken. Hij trekt ten strijde tegen het immense onrecht en komt zo in conflict met de rijke fabrieksdirecteuren en de Katholieke Kerk …

De rol van priester Daens wordt vertolkt door Peter Van De Velde en Jan Schepens speelt zijn broer Pieter. Jaren geleden gingen we regelmatig naar musicals en hebben Schepens toen vaak aan het werk gezien. Van de Velde kenden we als Piet Piraat en als acteur, maar we zagen hem nog nooit in een musical, ondanks dat hij door Studio 100 vaak wordt gecast. Tijdens de namiddagvoorstellingen van Daens, de Musical zal Schepens de hoofdrol voor zijn rekening nemen. We zagen ook Manou Kersting in de rol van harteloze fabrieksopzichter Schmitt, Jelle Cleymans als de socialistische voorman Jan De Meeter en Free Souffriau als Nette Scholiers.

De voorstelling duurde ongeveer 2 uur zonder pauze. Ik schrok er wel van hoe musicals geëvolueerd zijn. Op de stoelen hingen hoofdtelefoons waarmee je het spektakel moest beluisteren. Voor de start was er een kort filmpje waarin Gert Verhulst dit met een grapje even uitlegde. De muziek was op voorhand opgenomen en ingespeeld door het orkest onder leiding van de gerenommeerde Dirk Brossé.

Nu is het verhaal op zich niet echt mijn ding, maar ik moet zeggen dat de musical echt wel spectaculair was. De frequent rijdende tribunes hadden we in eerdere musicals nooit meegemaakt. In vroegere tijden was alles immers veel statischer. Verder waren de imposante decors die vaak wisselden en vooral de echte paarden indrukwekkend! We hadden vooraf ook een mail gekregen waarin geadviseerd werd je voorzorgen te nemen indien je allergisch zou zijn aan paarden of honden.

Ik heb echt van de musical genoten. Cleymans en vooral Souffriau zetten naar mijn mening werkelijk een prachtprestatie neer. De première is vanavond en vanaf morgen, 22 februari, kan iedereen de musical gaan zien!

hdr

Getagged , ,