Categorie archief: Uitstapjes en evenementen

Champagnekelders Pommery, De Castellane en Taittinger

POMMERY
pom5Pommery werd gesticht in 1836 door Narcisse Greno en na een tijdje overgenomen door Louis Pommery. Kort na zijn huwelijk overleed hij en het was zijn weduwe, madame Pommery, die er een bloeiend bedrijf van maakte. In die tijd dronk men vooral zoete champagne en zij besloot in 1874 om als eerste een “brut” te maken.

pom6

Madame Pommery hield erg veel van kunst en ook nu nog speelt kunst een belangrijke rol in dit sprookjesachtige domein. In de voortuin staat al een gigantische fruitboom en ook in de ontvangstruimte is er heel wat kunst te zien en ja, zelfs in de kelders tref je kunstwerken aan.
Dit is het dertiende jaar dat er een twintigtal hedendaagse Franse en internationale kunstenaars hun werken in dit uitzonderlijk kader kunnen tentoonstellen. Zoals je ziet is het thema dit jaar “Gigantesque”: niet enkel een gigantische fruitboom, maar ook een gigantische tafel en stoelen en een gigantisch werk: zand keren in de woestijn!

60% van de productie wordt geëxporteerd naar 130 landen. De grootste afzetmarkten zijn het Verenigd Koninkrijk, daarna de Verenigde Staten, België, Italië, Rusland en China.
Alle vijf seconden wordt er ergens ter wereld een fles Pommery verkocht.

DE CASTELLANE
In alle gidsen en op alle sites lees je over drie interessante champagnehuizen in Epernay; Moët&Chandon, Mercier en De Castellane. De twee eerste hebben we vorig jaar reeds bezocht.

De Castellane was nu aan de beurt, maar wat viel dat tegen! Er was een museum dat je vooraf kon bezoeken (wel interessant ). We volgenden de tour in het Engels maar de gids beheerste die taal niet erg goed waardoor we haar niet altijd verstonden. Het meisje was ook absoluut niet gepassioneerd door champagne, ze deed gewoon haar werk. Tijdens de rondleiding mochten ook geen foto’s gemaakt worden.

Vooraleer we de kelder bezochten, konden we het hedendaagse productieproces bekijken. Een pluspunt? Ik weet het niet… Rond champagne hangt bij mij een luxueus en weelderig gevoel, maar dat verdwijnt onmiddellijk bij die rondgang (ik waande me in een zwembad of een immense badkamer met al die witte blinkende tegeltjes). Ook de champagne vonden we niet lekker. Als afsluiter mochten we de toren beklimmen, van waarop je een fantastisch uitzicht hebt. Je kon echter niet tot helemaal bovenaan, alweer een afknapper… De prijs van de tour was slechts 14 euro, maar zelfs dat was het voor mij niet waard.

TAITTINGER
tait2Het derde champagnehuis dat we ook vorig jaar al eens bezochten, was Taittinger. De rondleiding begon met onderstaande korte film. Daarna mochten we de prachtige kelder bezoeken. Taittinger is gevestigd op de overblijfselen van de Sint-Nicaise abdij. In de 13e eeuw maakten de monniken hier reeds wijn. Deze benedictijnenabdij werd verwoest tijdens de Franse Revolutie, maar de kelders bleven gelukkig onaangetast. We hadden een geweldige gids die afkomstig was van Groot Brittannië. Haar uitleg was zeer duidelijk en ondanks dat het een vrij grote groep was, maakte ze met iedereen een praatje en stond erg open voor vragen. Ik had ook de indruk dat ze niet iedere keer hetzelfde verhaal van a tot z vertelde. Regelmatig kregen we leuke anekdotes te horen. Zo zou champagne uit een magnum fles het best van smaak zijn. Dit heeft te maken met de invloed van de hoeveelheid zuurstof die in de fles kan en de oxidatie die daarmee gepaard gaat.
Ook bij Taittinger hebben ze een voorliefde voor kunst. In uitzonderlijk goede champagnejaren brengen ze een gelimiteerd aantal flessen uit die door bekende kunstenaars zijn beschilderd (Vaserely, Corneille,…)
Achteraf degusteerden we natuurlijk nog een heerlijk glaasje champagne.

Taittinger is een heel mooie tour met lekkere champagne. Pommery biedt een heel leuke en aparte tour aan waar veel aandacht naar kunst gaat, maar als het je eerste bezoek is aan een champagnekelder, zou ik eerder opteren voor Taittinger in Reims of Moët & Chandon in Epernay.
De Castellane vonden wij een echte tegenvaller.

 

Reims en champagne

reims1

We zijn opnieuw enkele dagen naar Reims geweest. Vorige keer boekten we via AirBnb, waar we trouwens heel tevreden over waren, maar nu had ik een hotel vastgelegd. Door een actie van Flair konden we met twee personen voor 140 euro twee nachten (inclusief ontbijt) naar Hotel Mercure Parc des Exposition.  Het hotel lag net buiten het centrum van Reims, maar dichtbij de grote champagnehuizen. Aan de buitenkant was het hotel verouderd, maar binnen was het in orde. Het waren ruime kamers, het ontbijtbuffet was goed en er was een grote parking. Aan de receptie adviseerden ze ons om in het centrum van Reims te parkeren op Boulevard Général Leclerc. En dat was een heel goede tip!

Reims staat voor champagne en dus bezochten we enkele champagnehuizen: Pommery, De Castellane (in Epernay) en opnieuw Taittinger (onze favoriet!). We merkten een enorm verschil tussen de rondleidingen en de gidsen!

Daarnaast wilde ik toch ook enkele andere dingen doen. De prachtige art nouveau Villa Demoiselle bezoeken, bicuiterie Fossier gaan bekijken, met een treintje tussen de wijngaarden rijden en Châlons-en-Champagne ontdekken.
De eerste twee dingen hebben we gedaan. In het treintje waren we ingestapt, maar zijn we terug uitgestapt… De dag dat we naar Chalôns-en-Champagne zouden gaan, regende het in de voormiddag zo hard dat we besloten dit mooie plaatsje een volgende keer te bezoeken.

reims3

Weldra meer over deze uitstappen.

Hieronder nog eens wat we vorig jaar beleefden:
Dag 1: https://genieteninstijl.wordpress.com/2016/11/08/champagneweekend-in-reims/
Dag 2: https://genieteninstijl.wordpress.com/2016/11/15/verzenay-le-phare-en-de-wijnvelden/
Dag 3: https://genieteninstijl.wordpress.com/2016/11/29/champagnehuizen-bezoeken-in-epernay/ 
Dag 4: https://genieteninstijl.wordpress.com/2016/12/29/reims-de-prachtige-basiliek-en-champagnehuis-taittinger/

 

Nicole & Hugo – Swinging Ann Salens

ann saelens

Nicole & Hugo kennen jullie vast allemaal (tenminste de Vlamingen onder jullie 😊 ), maar kennen jullie Ann Salens nog? Rinkelt er niet onmiddellijk een belletje? Ik ken haar vooral van de gehaakte jurken die het handelsmerk waren van wijlen Ann Christy. Na het overlijden van de zangeres droeg Nicole ze ook op het podium. Recent schonken Nicole & Hugo een aantal flamboyante creaties aan het MOMU die je nu kan bewonderen in de tentoonstelling “Nicole & Hugo – Swinging Ann Salens”.

Ann Salens (1940 – 1994) was eigenlijk de eerste Belgische modeontwerpster die internationaal doorbrak, lange tijd voor Martin Margiela en “De Zes van Antwerpen”. “Een icoon en voorloper van de Belgische modegeschiedenis” stelt curator Elisa De Wyngaert.
Salens was een natuurtalent die geen modeopleiding had gevolgd. Ze leerde het vak van haar eigen moeder die fantastisch kon haken.
Op het einde van de jaren ’60 opent ze een winkel in de Wolstraat in Antwerpen, een alternatieve artistieke buurt. Ze was een heel  speciale vrouw en haar werk balanceerde tussen mode en kunst. Ze weigerde klassieke modeshows te organiseren zoals in Parijs, maar maakte er artistieke happenings van met dans, lichteffecten en onconventionele modellen.
Gehaakte jurken, fijne zijden jurken met franjes en gewaagde kleurschakeringen: dat was waar Ann Salens voor stond! Ze had heel veel succes maar weigerde dat commercieel te verzilveren en ging uiteindelijk failliet in de jaren ’80.

De tentoonstelling is nog gratis toegankelijk tot 27 augustus in de galerij op het gelijkvloers van het MOMU. Als je in Antwerpen bent, moet je beslist eens een kijkje gaan nemen: pure nostalgie en nog steeds zeer mooi!

 

Informatieavond “Voeding Vandaag”

vvOp dinsdag 20 juni woonde ik de informatieavond “Voeding Vandaag” bij. Deze werd georganiseerd door Pascale Naessens naar aanleiding van haar laatste boek “Openhartig over eten”. Er zouden een aantal interessante sprekers komen: David Ludwig, Hanno Pijl en Kris Verburgh. Ik was benieuwd…

Eerst stelde Pascale de VZW “Visie op Voeding” voor.
Zij stellen dat wetenschappers, voedingsdeskundigen en artsen hun krachten zouden moeten bundelen naar Nederlands voorbeeld en zo zorgen voor meer duidelijkheid op de visie over voeding die continu verandert.

Kris Verburgh, auteur van “De Voedselzandloper” en “Veroudering vertragen” heeft het nieuwe wetenschappelijke  “nutrigerontologie” gecreëerd. Hierin wordt het verband bestudeerd tussen veroudering en voeding. De meeste westerse ziektes zijn immers verouderingsziektes. Hij was een zeer enthousiaste spreker die ons enorm veel wilde vertellen. Leuk! Hij stelde ook dat de Belgische “voedingsdriehoek” en de Nederlandse “schijf van vijf” verouderd zijn en teveel in dienst staan van de voedingsindustrie.

pasc1

Professor Hanno Pijl was zelf niet aanwezig en daarom kregen we een opgenomen interview met Pascale te zien. Diabetes type 2 wordt veroorzaakt door een ongezonde levensstijl in combinatie met een genetische aanleg. Vaak schrijven dokters automatisch geneesmiddelen voor, wat ook voor patiënten de gemakkelijkste weg is. Artsen weten vaak niet wat je met gezonde voeding kan bereiken. Een gezond voedingspatroon gebaseerd op groenten en fruit, gecombineerd met vis en matig vleesverbruik (liever wit dan rood), weinig brood, pasta en rijst kan ontzettend goede resultaten leveren. Medicatie kan dan vaak gedeeltelijk en soms zelfs helemaal geschrapt worden.
Daarna volgde een openhartig gesprek met een enthousiaste Nederlandse dame en haar diabetesconsulente die dit alles beaamden.

Professor David Ludwig doceert aan Harvard en is directeur van het New Balance Foundation Obesity Prevention Center in het kinderhospitaal van Boston. Hij houdt zich bezig met het onderzoeken en bestrijden van obesitas. Hij staafde zijn bevindingen met veel cijfers, statistieken en tabellen. Van diëten die zeggen dat je minder calorieën moet eten en meer bewegen, zal je niet afvallen. Er komt heel wat meer bij kijken wat je kan lezen in zijn boek “Altijd trek”. Voor de mensen die het wensten, was er een simultane vertaling in het Nederlands.

voeding2

Daarna was er nog een lange vragenronde.
Zowel voor als na de interviews kon je genieten van een glaasje Freixenet of een home-made icetea, waarvan je het receptje in de brochure vond, en enkele hapjes.
Ook kon je alle boeken kopen en laten signeren door de auteurs.

De avond duurde voor mij iets te lang. Ik begrijp echter wel dat ze veel informatie wilden geven vermits er toch een serieus prijskaartje (69 euro) aanhing. Met een interview op een scherm heb ik het voor deze prijs ook moeilijk. Er kan inderdaad altijd iets tussen komen, maar als dan de reden van de afwezigheid wordt vermeld, is het misschien nog aanvaardbaar…
Verder vond ik ook dat Professor Ludwig nogal veel met cijfers, statistieken en tabellen werkte. Natuurlijk is dat gebruikelijk in een wetenschappelijke context, maar dit was een ander publiek.
Nieuwe inzichten heb ik eigenlijk niet verworven deze avond, maar ik ben ook al geruime tijd geïnteresseerd in gezonde voeding.

Ik was met hoge verwachtingen naar Mechelen vertrokken,
maar die werden niet volledig ingelost.

Lezing “Margiela, de Hermès jaren”

MOMU

Op zondag 11 juni gingen we richting MoMu waar Kaat Debo, directeur van het Modemuseum, de tentoonstelling “Margiela, de Hermès jaren” een beetje kaderde.

Martin Margiela is al sinds 2008 niet meer actief in de modewereld. Toch wordt nu,15 jaar later, door verschillende ontwerpers nog vaak gerefereerd naar zijn werk bij Hermès en bij Maison Margiela. Martin heeft nog steeds goede herinneringen aan zijn tijd bij Hermès en het Franse modehuis koestert ook de jaren met Margiela. Ze verleenden dan ook graag hun medewerking voor deze tentoonstelling. De kledingstukken komen bijna allemaal van Hermès en de accessoires heeft het couturehuis opnieuw laten maken.

Margiela start in 1997 bij Hermès. De pers was verwonderd van deze toch wel vreemde combinatie. Een controversiële en experimentele ontwerper, die gekend is van zijn deconstructie en het gebruik van vintage materialen, gaat aan de slag bij een Frans klassiek luxehuis. De man die geen interviews geeft, waar geen foto’s van zijn, die zijn modellen incognito maakt,…
Midden jaren ‘70 was het wel gebruikelijk dat jonge ontwerpers artistiek directeur werden bij oudere Europese modehuizen; denk maar aan Tom Ford die Gucci nieuw leven inblies, John Galliano die eerst aan de slag ging bij Givenchy en vervolgens overstapte naar Dior.

Toen Margiela bij Hermès begon, vroeg en kreeg hij carte blanche. Het logo van de calèche vond hij niet passen bij de prêt-à-porter damescollectie. Hij wenste ook niet te werken met de befaamde Hermès carrés, prints en de vele kleuren, waar Hermès nochtans voor gekend was.

Aan de collectiestukken zou een stevig prijskaartje hangen en daarom opteerde Margiela voor een strategie voor een tijdloze garderobe:

  • met een beperkt kleurenpalet, “tonalités” genoemd
    enkel wit, grijs, bruin, zwart en in zijn laatste collecties ook oranje en rood
    zo kan je je kledij seizoen na seizoen blijven combineren
  • met een eenvoudig logo
    het logo met de calèche was oorspronkelijk bedoeld voor bagage en lederwaren en dat vond hij niet passend bij een prêt-à-porter damescollectie
    vermits Hermès stond voor Parijs werd het logo gewoon “Hermès – Paris”
  • heel comfortabel en van uitmuntende kwaliteit
  • transformeerbaar en functioneel
    een Parijse vrouw moest haar outfit snel kunnen aanpassen van haar dag- naar haar avondactiviteiten

Zijn modellen zijn ook geen professionele modellen en jonge meisjes van 16. Het zijn gewone vrouwen die hij op straat heeft gecast en wiens leeftijd schommelt tussen 20 en 50. Hij vindt het belangrijk dat ze zich goed voelen in hun vel en in de kledij die ze moeten showen. Er wordt gezegd dat ze vooraleer ze de catwalk op gaan een glaasje champagne krijgen en een complimentje van Margiela himself.

Wat ik niet wist, was dat de double-tour horlogeband oorspronkelijk van Margiela was. Ieder merk heeft dat bandje momenteel in zijn collectie. Het geeft het uurwerk een iets nonchalantere uitstraling.

De tentoonstelling heb ik nog niet bezocht, maar ik heb me ondertussen wel ingeschreven. Iedere maand wordt er één rondleiding met gids georganiseerd op zondagmiddag en één op donderdagavond waar je individueel kan voor inschrijven. De tentoonstelling loopt nog tot 27 augustus.

Na de lezing gingen we nog een hapje eten bij Mercado op de Groenplaats.

Dim Sum bij Mercado

MERCADO5Op 15 oktober 2016 opende in Antwerpen de eerste overdekte foodmarket van ons land – Mercado – naar het voorbeeld van Barcelona, Londen en nog andere steden. Ze bevindt zich in het oude postgebouw op de Groenplaats, een centrale locatie vlakbij het modecentrum en de oude binnenstad.

Toen het net open was, ben ik er al eens geweest, maar het was toen zo druk, dat ik niet ben gebleven. Nu liepen we er binnen op een zondagmiddag tegen een uur of twee, na ons bezoek aan het MOMU (zie latere blog). Het was er rustig, ruim en gezellig. Je vindt er streetfood uit de ganse wereld en kan er zowel terecht voor wat lekkere hapjes, gerechten als dessertjes. Eén kraampje was leeg, dat van de BBQ-boys vroegen wij ons af???

Na een rondje langs alle foodstands besloten we dim sum te eten. Dat zijn gestoomde of gefrituurde kleine hapjes uit de zuidelijke Chinese keuken. We opteerden bij Sum Sum voor een assortimentje met 12 stuks voor 18 euro. Nadat we besteld hadden, kregen we een bonnetje en mochten het mandje 10 minuten later gaan afhalen. Drankjes moest je aan de bar halen. Buiten staan er lange tafels waar je kan plaatsnemen, maar omdat het zo warm was, besloten we binnen te zitten en van het mooie interieur te genieten! Het is een erg leuk concept want als de ene Marokkaans wil eten en de andere gevulde aardappeltjes is dat perfect mogelijk! Het was de eerste keer dat ik dim sum at en ik vond het eigenlijk wel lekker. Hier waren de dim sum zoals je ziet gestoomd. Met stokjes eten lukte trouwens aardig 😊.

Spijtig genoeg was er geen plaats meer voor een bubble waffle, maar daar keer ik binnenkort beslist voor terug, want wat steken die mijn ogen uit!!!!

Geen Parijs zonder Montmartre!

We besloten om tijdens onze Roland Garros trip ook twee dagen uit te trekken om de stad Parijs zelf te bezoeken.

SACRE2

Montmartre stond als eerste op het programma, voor mij toch één van de mooiste buurten in Parijs. De prachtige witte kleur van de Sacre Coeur stak fel af tegen de staalblauwe lucht. Omdat het zo warm was, had mijn dochter een short en t-shirt met korte mouwen aangedaan (dus bedekte schouders). Vanwege de short werd haar (en uiteraard veel andere mensen die dag) de toegang tot de kerk geweigerd. Mensen die een trui rond hun middel bonden, mochten wel binnen. Maar omdat het meer dan 30° was, hadden wij geen sjaal, trui of vestje bij.  Caroline geeft echter niet zo snel op… Onder haar t-shirt droeg ze een topje met spaghettibandjes. Ze besloot dat naar beneden te trekken en het zo als rokje te laten fungeren. Een Parijse vrouw die het tafereel gade sloeg, stak haar duim op en wenste ons succes! Tegen de zin van mevrouw zuurpruim werden we toch binnen gelaten. Na het bezoek aan de basiliek, zetten we ons op de trappen en luisterden er naar de muzikant die prachtige muziek speelde, voornamelijk klassieke Franse chansons en het wondermooie Halleluja van Leonard Cohen.

SACRE3

Daarna besloten we op zoek te gaan naar de Moulin Rouge. Deze is gelegen aan de Boulevard de Clichy, een drukke laan vol pin-upwinkels, geen echt leuke buurt. Het was er erg druk, alle mensen wilden immers een foto nemen van het befaamde cabaret dat in 1889 werd opgericht..

MOULIN1

Op Place Dalida zagen we het standbeeld van de beroemde zangeres die heel lang in Montmartre heeft gewoond en er ook is gestorven. De Frans-Egyptische Dalida (1933-1987) werd gezien als één van de belangrijkste Franse zangeressen van de 20e eeuw. Haar privéleven was veel minder rooskleurig en in 1987 maakte ze een einde aan haar leven.

We zetten onze weg verder naar Avenue Junot, een mooie, maar ook dure straat in Montmartre. Op het einde kwamen we aan Villa Leandre. Dit is geen villa, maar een klein doodlopend straatje. In verschillende reisgidsen had ik gelezen dat dit één van de mooiste steegjes van Parijs was met villa’s in Engelse stijl. Het is een oase van rust in de drukke stad.
Op de hoek van Avenue Junot en Villa Leandre bevindt zich Marcel, een café in New Yorkse style dat heel populair is. Ik had er graag iets gegeten, maar ook al waren we er vrij vroeg, alles was volzet. Wil je er iets eten, dien je op voorhand je tafeltje te reserveren.
Villa Leandre is een mooi straatje, maar eerlijk gezegd vond ik het de omweg niet waard omdat we bij Marcel geen plaatsje hadden kunnen bemachtigen.

Deze keer hebben we in Montmartre weer een aantal leuke en nieuwe plaatsen (her)ontdekt! Later toon ik jullie wat we nog in Parijs bezochten.

 

Mijn eerste keer Roland Garros!

Al jaren wilde ik eens naar Roland Garros gaan en dit jaar is het er eindelijk van gekomen.
Voor Moederdag kreeg ik van mijn jongste dochter tickets (zij zorgde trouwens ook voor de foto’s van de spelers 🙂 ).

RG4

We namen de metro tot Porte d’Auteuil en hoewel het nog even stappen was, werden we daar al meteen door mensen van Roland Garros verwelkomd. Er waren verschillende veiligheidscontroles zonder dat we daardoor veel tijd verloren.

Een dag van tevoren hadden we een mail gekregen met de raad ons goed te beschermen en te hydrateren omdat het ontzettend warm zou worden. Gelukkig waren er drie fonteintjes met drinkbaar water beschikbaar waar je je waterflesje kon vullen.

Onze allereerste ervaring op Roland Garros was het bijwonen van de Kid’s Day. We zagen er o.a. Yanina Wickmayer en Gael Monfils trainen. Djokovic, Halep, Azarenka, Kuznetsova, Muguruza, Mladenovic, Zvitolina, Kokkinakis, Cilic en Zverev animeerden het publiek op Court Philippe Chatrier.

Voor de tweede dag hadden we tickets voor Court N°1, maar eerst zijn we gaan kijken naar een match op Court N°2. Monica Puig won er van Roberta Vinci – een heerlijke match! Na de eerste set begon het wat te regenen, maar er werd doorgespeeld en dat beetje regen was een heerlijke verfrissing op een enorm warme dag. We keken ook nog naar Trungelitti tegen de Fransman Halys. Wat was het Franse publiek chauvinistisch tijdens die match – onvoorstelbaar! Later op de avond woonden we ook nog de match bij Cibulkova vs. Arruabarrena, welke verplaatst was naar Court Suzanne Lenglen.

Aan het Terrasse des Mousquetaires stond een groot scherm met strandstoelen waar het heerlijk vertoeven was. Ook aan de innerlijke mens werd gedacht: je kon broodjes, slaatjes, pizza’s, hotdogs en hamburgers verkrijgen, telkens aangeboden in menuvorm met een drankje aan democratische prijzen. Alcohol was enkel te verkrijgen aan de champagnebar. Uiteraard werden er ook massa’s merchandise verkocht en het was niet verwonderlijk dat hoedjes vlot over de toonbank gingen gezien de extreme warmte.

Voor ons waren er twee negatieve puntjes op dag twee.
Blijkbaar waren er plaatsen dubbel verkocht, onze zitjes waren al ingenomen zodat we ergens anders dienden te zitten. Bovendien vond ik de zitjes van Court N°1 ook niet echt comfortabel (in tegenstelling tot de andere grote courts).
Er was blijkbaar ook iets misgelopen met de catering (?) want vanaf 15 uur waren er geen slaatjes en broodjes meer te verkrijgen voor de rest van de dag!

Toch waren het twee fantastische dagen en we hebben besloten om het zeker nog eens over te doen!

Specialiteit van Nice: Socca!

SOCCA

Socca maakt deel uit van “la cuisine niçoise”, net als pan bagnat, beignets van courgettebloemen, pissaladière en petits farcis. Het wordt gezien als een snelle en populaire hap.

Socca is een dunne hartige pannenkoek op basis van kikkererwtenmeel, water en olijfolie. Daardoor heeft het een geelachtige kleur. De textuur is fijn en de smaak subtiel nootachtig. Traditioneel wordt het gebakken in een houtoven in een grote koperen koekenpan of op een plaat met een diameter van 50 à 70 cm. De socca wordt vervolgens in zes of acht punten gesneden.

Vermits socca van kikkererwtenbloem gemaakt is, is het niet ongezond. Kikkererwten zijn immers rijk aan eiwitten en voedingsvezels en bovendien zijn ze glutenvrij.

SOCSocca wordt warm gegeten met flink wat peper. De meest befaamde koop je op de bloemenmarkt bij de bekende Theresa. Je eet hem uit een puntzak terwijl je door de straten van Nice wandelt. Ook in verschillende zaken kan je socca proeven – geserveerd zonder bestek – bij voorkeur met een glaasje frisse rosé!

Oorspronkelijk komt socca uit Italie. Het werd er aan de arbeiders gegeven voor de start van hun werkdag. In Italië noemt men het farinata en worden er smaakmakers aan toegevoegd (vb. rozemarijn). Het wordt er eerder als lunch gegeten met een soepje.

Wij hebben socca gegeten bij Le Flore op de bloemenmarkt. De echtgenoot en de dochter lustten het niet graag. Ik wil het volgend jaar nog eens opnieuw proberen bij Theresa. Als je in Nice bent, moet je het eens geproefd hebben, maar ik kan niet zeggen dat het echt fantastisch is.

Cimiez: de heuvel in Nice die je moet ontdekken!

Tijdens ons verblijf in Nice besloten we de kloostertuin in Cimiez te bezoeken. Bus 15 bracht er ons naartoe. Cimiez is één van de chiquere wijken in Nice en ligt op een heuvel een beetje meer landinwaarts. In de 19e eeuw bouwden de rijke toeristen – ook koningen en keizers – er hun paleizen. Queen Victoria logeerde er vaak in haar winterverblijf Regina. Vele van deze huizen zijn ondertussen veranderd in luxueuze appartementen.

 

 

Het Benedictijnenklooster van Cimiez dateert van de 9e eeuw, maar vanaf de 16e eeuw werd het een Franciscanenklooster. Het museum was gesloten, maar we hebben wel een klein stukje van het klooster kunnen zien. Het was erg kleurrijk zoals vele plaatsen in Nice. Caroline bemerkte er een schattig beeldje van een engeltje. De prachtige tuin, waar we uiteindelijk voor gekomen waren, stond in volle bloei. Indien het zonniger en minder winderig zou geweest zijn, hadden we ons vast op een bankje gezet met een boek. Het leek me een ongelooflijk rustgevende plek en bovendien bood de tuin een schitterend uitzicht op Nice en omgeving!

 

Ernaast ligt Musée Matisse wat we in het verleden reeds bezochten. Het is gehuisvest in een 17e eeuwse villa, gelegen in een prachtige tuin met olijfgaard die vrij toegankelijk is en waar het heel gezellig vertoeven is. Inmiddels was de zon erdoor gekomen, de wind gaan liggen en had ik zin in koffie! Op het terrasje keken we naar de duiven die gevoederd werden, naar de oude mannen die er jeu de boules speelden en naar de beelden. Heerlijk!

Naast Musée Matisse ligt een opgravingsterrein met ruïnes van een Romeinse nederzetting en een archeologisch museum. Je kan er de thermen zien uit de 3e eeuw na Christus en een Romeins amfitheater. Dat is misschien iets voor een volgende keer…

Ik vond het leuk om nog eens naar het mooie Cimiez te gaan. Je komt er precies in een andere wereld terecht en beseft dat Nice een stad is, terwijl in Cimiez het leven langzaam verder kabbelt.