Categorie archief: Uitstapjes en evenementen

Fossier in Reims: de oudste biscuiterie van Frankrijk!

Tijdens onze trip eerder dit jaar naar Reims bezochten we ook biscuiterie Fossier, gesitueerd in Neuvilette. Hun “Biscuit Rose de Reims” is na champagne wellicht de bekendste specialiteit van de regio. Bij het inchecken in het hotel hadden we reeds een doos van deze koekjes gekregen.

Het bezoek startte met een leuke film in een zaaltje achter de winkel. Daar maakten we kennis met de geschiedenis van Biscuiterie Fossier.
Aan het einde van de 16e eeuw ontdekten de bakkers dat ze de warmte van de oven tot tweemaal toe konden gebruiken. Nadat het brood gebakken was, konden ze met de resterende warmte nog koekjes bakken. Zo is de “bis-cuit” van Reims ontstaan!
In 1756 werd de kleine artisanale koekjesfabriek “Maison Noël-Houzeau” opgericht. De koekjes werden aangeboden bij de kroning van koning Louis XVI, waarna de koekjesfabriek hofleverancier werd. In 1845 nam mijnheer Fossier de fabriek over en in 2006 kregen ze het felbegeerde label “Entreprise du Patrimoine Vivant”.

FOS1

Na de film mochten we proeven van de verschillende koekjes uit het assortiment. Daarna kregen we een rondleiding door de fabriek zodat we het fabricatie- en verpakkingsproces konden zien. Deze geleide tour gebeurde omwille van de hygiëne langs een galerij met grote vensters op de eerste verdieping. Fotograferen was niet toegelaten.

Fossier maakt verschillende soorten koekjes, maar het meest bekende is zonder twijfel “le biscuit rose”. Het is de gewoonte om dit te deppen in een glas champagne. Het koekje brokkelt niet bij het deppen in een vloeistof omdat het eerst in een bakoven en daarna in een droogoven gaat: “bis-cuit”. Oorspronkelijk was dit koekje wit, maar men wilde de zwarte puntjes van de vanille camoufleren.  Door wat rode kleurstof (karmijn) toe te voegen, werd het koekje roze en vielen de vanillepuntjes minder op. Zowel het recept als de bakwijze zijn nog steeds dezelfde.

De rondleiding eindigde in de winkel, waar het volledige assortiment te koop was. Uiteraard kochten we een doosje “biscuit roze” – die ik trouwens heerlijk vind – en een peperkoek met gember.

FOS4

 

Advertenties

Een stukje Rusland in Nice… Kathedraal Saint-Nicolas

rus2

Enkele jaren geleden ging ik met een vriendin die afkomstig is uit Oekraïne naar Nice. Zij wilde heel graag de Russisch-orthodoxe kathedraal zien. Helaas waren er toen grote restauratiewerken aan de gang. Tijdens onze recente trip naar Nice besloten we een kijkje te gaan nemen. De kathedraal is de  grootste buiten Rusland en de op één na oudste in West-Europa. Ze zou naar verluidt ook de mooiste (buiten Rusland) zijn…

Eind 19e eeuw en begin 20e eeuw kwamen heel wat rijke en adellijke Russische families in Nice overwinteren. In 1865 overleed de Russische kroonprins er en bouwde zijn vader, tsaar Alexander II, er een kapel ter nagedachtenis van zijn zoon. In 1903 liet diens zoon, Nicolas II, op dezelfde plaats een kathedraal bouwen die in 1912 werd ingehuldigd. Het was duidelijk dat de Basiliuskathedraal aan het Rode Plein in Moskou als voorbeeld had gediend.

rus3

In 1908 vaardigde tsaar Nicolas II het decreet uit dat de kathedraal en omliggende gronden Russisch staatseigendom zouden zijn en dat de Russische associatie in Nice huurder werd voor een periode van 99 jaar. Nadat dit huurcontract eindigde, ontstond er verwarring over wie eigenaar was van de kathedraal: de Russische staat of de Russische gemeenschap in Nice. De rechter besliste in 2011 dat de kathedraal en het omliggend park toebehoorden aan Rusland. Er werd onmiddellijk besloten te renoveren. De werken kostten bijna 15 miljoen  en duurden meer dan twee jaar.

rus4

De buitenkant van de kathedraal vond ik echt prachtig met de typische koepels die bekleed zijn met bladgoud. De binnenkant was erg rijk versierd met muurschilderingen en iconen. Toch had ik er mij iets heel anders van voorgesteld. In vergelijking met onze kathedralen was deze erg klein en bovendien vond ik het heel raar dat er maar enkele  stoelen stonden, het was gewoon één lege ruimte.

rus1

Er werd geen inkomgeld gevraagd (wat ik nochtans online had gelezen). Je kan wel een betaalde rondleiding met gids boeken, maar dat hadden we niet gedaan en ook de andere bezoekers die er waren bekeken de kathedraal op hun eentje. Als je geen rondleiding boekt, vertoef je er niet zo lang. Volgens mij is een rondleiding enkel interessant voor echte kunstliefhebbers of Ruslandkenners die een uitleg wensen bij de vele kunstwerken. Bij de ingang stond een bordje dat binnen geen foto’s mochten gemaakt worden (maar stiekem maakte ik er toch eentje 🙂 )

rus5

De kathedraal ligt een eindje buiten het centrum in de wijk Tzarévitch (niet de meest aangename buurt). Ik zou een bezoek niet echt adviseren als je maar enkele dagen naar Nice gaat. Voor mij heeft de stad heel wat moois en interessants te bieden binnen een kleinere straal en wil je toch wat verder gaan, vind ik de wijk Cimiez veel interessanter.

Nice in november…

We zijn al vaak naar Nice geweest, maar nog nooit in de herfst. De week voor ons vertrek zag het er regenachtig uit. Enkele dagen voor onze afreis bleek echter dat het schitterend weer zou zijn: zon en maar enkele wolkjes! En wat hadden wij geluk, dat veranderde niet meer!

Zoals de vorige keren hadden we terug hetzelfde appartementje gehuurd op de Promenade des Anglais. Gelukkig waren de werken op de Promenade achter de rug en konden we van het mooie uitzicht genieten…

Voor deze vakantie hadden we geen echte plannen gemaakt, gewoon wat rondkuieren in Nice en van de stad en de laatste zonnestralen genieten…

Uiteraard gingen we naar de bloemenmarkt,

BM

naar de jachthaven,

noni2

naar de chateau

noni9

en heel verrassend…

we konden nog op het strand eten!

BM2

Leven als God in Frankrijk….

Ons jaarlijks bezoek aan de boekenbeurs

Ook dit jaar brachten we een bezoek aan de boekenbeurs in Antwerpen. Op vrijdag 3 november was het Ladies’ Night en dan valt er altijd heel wat leuks te beleven. Hieronder een overzichtje van wat we opgestoken hebben van de verschillende sprekers.

Volgens Pascale Naessens moeten we vet niet vermijden, want een vetloze keuken is een smaakloze keuken en ons eten moet vooral lekker zijn. De totale vetinhoud is bovendien zeker niet de maatstaf om te zeggen dat iets gezond is of niet.
Verder stelde zij ook dat we terug moeten leren voelen wanneer we verzadigd zijn. Kinderen doen dat (‘ik wil mijn bord niet leegeten, ik krijg dat niet op!’), maar wij als volwassenen zijn dat verleerd. Ook al zijn we voldaan, vaak proppen we er toch nog dat lekkere dessertje bij…

bb5

De tweede spreekster naar wie we gingen luisteren was Fleur Van Groningen (geïnterviewd door Eva Daeleman). In haar boek “Leven zonder filter” schrijft ze over haar hoogsensitiviteit. In het programma stond dat het gesprek een uurtje zou duren, maar ik denk dat het hooguit een kwartier in beslag nam. Jammer genoeg te kort om echt veel van op te steken…

Vervolgens gingen we naar de showkeuken met Sepideh Sedaghatnia.
Volgens Sepideh is het erg belangrijk om je lichaam in balans te houden met warme en koude voeding: in de zomer zullen we graag komkommer eten en in de winter zal een gemberthee dan weer heerlijk smaken. Ze bereidde twee gerechtjes uit haar nieuwste boek dat vol Midden-Oosterse recepten staat. We proefden de wrap die haar moeder voor haar maakte toen ze nog kind was (met feta, zure room, dadels, walnoten, citroenzeste en basilicum). Deze staat al sinds de opening van haar restaurant op de kaart. Toch iets totaal anders (veel zoeter) dan wat wij gewoon zijn, maar lang niet slecht! Daarna mochten we ook nog proeven van een hummus die mooi gepimpt was; mooi voor het oog, maar minder onze smaak.

Vervolgens gingen we luisteren naar Hilde Francq die stelde dat de meeste mensen (85%) kleur één van de belangrijkste redenen vinden om een product te kopen. Ze overliep aan de hand van een presentatie wat er allemaal in haar boek “Kleur verkoopt” staat.

Tiany Kiriloff werd geïnterviewd door Els Keymeulen (Chef mode van Feeling).
Tiany kwam haar nieuwe boek ‘Tussen luiers en stiletto’s” voorstellen.  Ze haalde onder meer de “cost per wear” aan. Hiermee vallen dure aankopen te verantwoorden; je deelt de kostprijs door het aantal keren dat je het item draagt. Je mag dus best veel geld uitgeven aan bepaalde dingen 🙂
Tiany houdt van vintage en adviseerde het publiek best niet helemaal in vintage de deur uit te gaan, maar het steeds te combineren met hedendaagse stuks. Het is ook heel belangrijk om alles te passen; indien het eerst nog moet aangepast worden vooraleer je het kan dragen, is de beste raad “niet kopen”. Tiany heeft mij aangenaam verrast, het is een supersympathieke madame!

bb6

Als laatste gingen we nog luisteren naar vijf chefs die hun lievelingskookboeken voor ons meebrachten. Sandra Bekkari, Dagny Ross, Ellen Charlotte Marie, Hans Martens en Ilse D’Hooge hadden elk enkele boeken bij die hen inspireerden. Heel fijn om hen hierover eens te horen praten!

IMG_20171103_210951 (002)

De inkomprijs van de boekenbeurs bedroeg 10 euro (gelukkig hadden wij gratis tickets 🙂 ) en lag erg onder vuur. Pieter Aspe vond dit erg problematisch en vindt het onbegrijpelijk dat je (zo veel) moet betalen om boeken te mogen kopen.

De bestverkopende auteur dit jaar was Sandra Bekkari, gevolgd door Jef Vermassen en Nathalie Meskens.

Week #44

Dinsdagmiddag hadden mijn mama en ik afgesproken met mijn nicht en haar dochter. Ongeveer maandelijks zie ik mijn achternichtje en ieder jaar gaan ook onze moeders een keertje met ons mee. Plaats van de afspraak was het Wijnegem Shopping Center. Wat was het er druk! We hadden er helemaal niet bij stilgestaan dat het herfstvakantie was (dat gebeurt als je geen schoolgaande kinderen meer hebt…) Toch vonden we in ’t Binnenhof nog een tafeltje en smulde ik er van een Caesar salad met een glaasje rode wijn.

’s Avonds reden we met het gezin richting Nederland. Een vriend van mijn echtgenoot woont sinds een aantal maanden in de buurt van Hulst. We zijn in  Paviljoen ’t Schor gaan dineren. Het is een prachtige locatie aan de oever van de Westerschelde. Iedereen aan onze tafel had iets anders gekozen. Mijn tonijn was vergezeld van groenten in verschillende texturen. We waren allemaal zeer tevreden. In het voorjaar keer ik er beslist eens terug om van het prachtige terras te genieten!

hulst

Donderdagavond gingen we eten in het lievelingsrestaurant van onze jongste dochter: Sum Sum op het Antwerpse Zuid. Gelukkig had ze een tafeltje gereserveerd want ook daar was het erg druk! We bestelden Kyoto fried chicken, Dan dan noodles en een heerlijke bao met scampi. Iedere keer proberen we ook graag iets nieuws uit. Dat werden deze keer frietjes van zoete aardappel en een bao met eend. Een schot in de roos, net zoals al de andere dingen die er geserveerd worden!

sumsum

Op vrijdag stond een jaarlijkse traditie op de agenda: een bezoek aan de boekenbeurs. Het was Ladies Night en daarom was de beurs open tot 22 uur. Die dag was het programma ook zeer interessant. We zagen Pascale Naessens, Sepideh Sedaghatnia, Fleur Van Groningen, Hilde Francq en Tiany Kiriloff. Verder kwamen Sandra Bekkari, Dagny Ros, Ilse D’hooge, Ellen Charlotte Marie en Hans Martens (winnaar van Bake Off Vlaanderen), ons hun favoriete kookboeken voorstellen. Binnenkort nog een verslagje over onze geweldige dag op de boekenbeurs 🙂

IMG_20171103_210951 (002)

 

Fado in Porto – een geweldige avond!

Tijdens onze trip naar Porto wilden we iets typisch Portugees ervaren en zo kwamen we uit bij Fado. Het komt van het Latijnse Fatum wat (nood)lot betekent. De muziek komt uit het hart en gaat over gevoelens van melancholie, verdriet, fatalisme… Fado werd in 2011 opgenomen in de lijst van Werelderfgoed van de Unesco. Fadista’s zijn steeds in het zwart gekleed en de zwarte sjaal die ze dragen is een eerbetoon aan Maria Severa, die de muziek bekendmaakte in de eerste helft van de 19e eeuw. Traditioneel bestaat de begeleiding uit een Portugese gitaar.

fado1

O Fado” is een typisch Portugees restaurant – waar je zonder reservatie niet binnen geraakt – gelegen in een klein straatje in het oude centrum. Op de kaart stond een toeristenmenu (37,50 euro) dat blijkbaar erg veel genomen werd en wij besloten dat ook te doen. Vooraf kregen we brood, tonijnsla, feta en olijven. Daarna proefden we de typische soep van Porto: caldo verdo. Dit is een vrij dikke soep van aardappelpuree, boerenkool en chorizo, iets wat ik normaal niet zou kiezen, maar ze was zeker niet slecht. Voor het hoofdgerecht hadden we de keuze tussen kabeljauw, zalm of varkensvlees. Wij opteerden voor de kabeljauw die met chips errond op tafel kwam. Het was een groot en lekker stuk kabeljauw in de oven gegaard met ajuin, tomaat, paprika en olijven. Nadien kon je kiezen uit een aantal taarten en wij gingen voor die met frambozen. Het bladerdeeg was heel lekker en vers, maar in plaats van verse frambozen lag er heel zoete confituur tussen (een tegenvallertje). In de prijs van het menu zat ook een fles water, een fles wijn per twee personen en achteraf nog een koffie. Het eten was typisch Portugees: grote porties met verse ingrediënten maar niet echt verfijnd, een beetje grootmoeders keuken.

 

Om half tien startte het eerste fado optreden: de lichten werden gedoofd en de service stilgelegd. De eigenaar kondigde fadista Patricia Costa aan die een drietal liedjes zong, waarna de lichten terug aan gingen en de volgende schotel werd opgediend. Daarna volgde hetzelfde ritueel (lichten uit en service gestopt) en kwam Antonio Laranjeira aan de beurt. Ze verzorgden elk twee optredens. Uiteraard verstonden we er niets van maar het was wel heel fijn om mee te maken. Het tafeltje naast ons werd ingenomen door een Nederlands koppel. De man was er enkele jaren geleden reeds geweest en kwam vooral voor de muziek (eigenlijk voor de fadista, waarop hij verliefd bleek te zijn 🙂 ). Bij ieder optreden begon hij te huilen en dus was het een erg geslaagde avond want fado is geen succes als het publiek niet tot tranen bewogen wordt!

DSC_1041

Hier ervaarden wij het echte Portugal zowel in het eten als in de muziek. Rond middernacht vertrokken we terug naar ons hotel nadat de supervriendelijke ober voor ons een taxi had gebeld. Deze avond was voor ons zeker één van de hoogtepunten van onze trip naar Porto

Opleidingsdag Femma 2018: een nieuwe uitdaging!

Femma organiseert ieder jaar in oktober een studiedag voor de nieuwe workshops. Dit jaar had ik me voor het eerst ingeschreven voor een culinair thema “Tijd voor brunch en ontbijt met Koken voor elke dag”. De opleiding vond plaats in ’t Grom, het Groentemuseum in Sint-Katelijne-Waver.

Dit jaar waren er twee nieuwe culinaire thema’s “Tijd voor brunch en ontbijt” en “Koken op drukke weekdagen”. In de voormiddag behandelde Sabine Martens de twee thema’s en bereidde voor ons enkele gerechtjes. De porridge en granolarepen behoorden bij wat ik ga geven, de borsjtsj en shakshuka waren voorbeelden van het andere thema. En uiteraard mochten we ook proeven!

In de namiddag kwam Vickà Versele van Gezond Leven (het vroegere Vigez) het nieuwe voorlichtingsmodel toelichten. Ik ben al erg lang geïnteresseerd in alles wat met gezonde voeding te maken heeft. Het allerbelangrijkste is om meer plantaardige voeding te eten en zoveel mogelijk te kiezen voor onbewerkte voeding. Wit vlees is te verkiezen boven rood vlees (iedereen weet dat kip beter is dan steak) en onbewerkt vlees beter dan charcuterie (ook geen verrassing). Maar rood vlees blijkt niet enkel rundsvlees te zijn, het is vlees afkomstig van alle diersoorten die op vier poten lopen, dus ook lam, varken, kalf. Dat was nieuw voor mij en ook voor vele anderen die aanwezig waren. Het was een superinteressante lezing!

Ondertussen heb ik het boek besteld  “Koken voor elke Dag” en kijk al uit naar het nieuwe jaar: een nieuwe uitdaging, weer eens iets heel anders…

Dag 1 in Porto: Palacio da Bolsa

bolsa3

Zoals jullie misschien reeds gelezen hebben in een vorig blogje, zijn we enkele dagen naar Porto geweest. Nadat we in het hotel waren ingecheckt, besloten we het Palacio da Bolsa te gaan bezoeken. Het was een goede beslissing want op weg ernaar toe begon het te stortregenen. We waren dus heel tevreden dat we iets leuks binnen konden doen. Door onze Porto Card kregen we hier 50% korting (4.25 € per persoon). De Engelstalige rondleiding zat helemaal vol en we moesten anderhalf uur wachten op de volgende. Daarom besloten we iets te gaan drinken, maar op het prachtige plein is slechts één drankgelegenheid: de mooie en gezellige Mercado Ferreira Borges. We werden er op een vrij botte manier doorgestuurd naar het kleine overdekte terras dat al helemaal vol zat omdat je binnen enkel kon eten. Gelukkig spotten we een tafeltje dat net vrij kwam. Na een tijdje kwamen naast ons twee meisjes zitten die hetzelfde hadden meegemaakt: ook zij kregen binnen geen koffie en chocolademousse. Maar op het terras werd enkel drank geserveerd… en daarom belde de vriendelijke ober naar binnen om te zeggen dat ze daar de meisjes een koffie met chocolademousse moesten geven. Dit vond ik tekenend voor Porto: op sommige plaatsen zijn de mensen supervriendelijk, maar heel veel Portugezen zijn vrij bot en onvriendelijk.

DSC_0771

Bij een bezoek aan Porto is het beursgebouw met de prachtig gedecoreerde ruimtes  een absolute must-see!  Palacio da Bolsa  is het symbool van de rijke handelsgeschiedenis uit de 19e eeuw. Je kan het gebouw enkel met een gids bezoeken en de onze was erg goed: enthousiast, duidelijk en zeker niet langdradig. Wonder boven wonder was hij heel vriendelijk en even dachten we door deze sympathieke jongeman dat ons eerste beeld van de onvriendelijkheid van de Portugezen fout was, maar hij bleek gewoon één van de uitzonderingen te zijn. De rondleidingen gebeuren met vrij grote groepen van ongeveer 40 personen, zorgen dat je vooraan staat is dus de boodschap.

 

De rondleiding start bij de Patio das Nações. Hier zie je een prachtige glazen koepel met daaronder 20 wapenschilden van landen waarmee Portugal vroeger vriendschappelijke handelsrelaties onderhield.

DSC_0738

 

De werkkamer van Gustave Eiffel

DSC_0736

 

Deze kamer lijkt volledig in hout te zijn,
maar boven de lambrizering bestaat ze enkel uit plaaster.

bolsa4

 

De rechtbank waar nu feestjes en porto tastings worden georganiseerd

DSC_0733

 

Plafonds met veel bladgoud

DSC_0740

 

Portrettenkamer van de koningen. Het bleek daar nogal een zwak geslacht te zijn:
velen van hen werden maar rond de 30 jaar. Ook koning Luis I hangt erbij
(naar wie de befaamde brug vernoemd is), net als de laatste koning
die slechts twee jaar regeerde. In 1910 werd Portugal een republiek.

DSC_0750

 

Als laatste kwamen we in de Salão Arabe, het hoogtepunt: wat een pracht en praal!
Deze Arabische zaal was duidelijk geïnspireerd door het Alhambra
in het Spaanse Granada.

DSC_0756 (2)

Het prachtige gebouw geeft een mooi beeld van het welvarende Porto aan het einde van de 19e eeuw. De echte beurs is ondertussen naar Lissabon verhuisd, maar het gebouw wordt nog steeds gebruikt voor evenementen.

 

Na ons bezoek aan het beursgebouw waren we moe en hadden eigenlijk niet veel zin meer om nog uitgebreid te gaan eten. Op de Praça de Liberdade vind je één van de mooiste vestigingen van McDonald’s ter wereld! Het is een prachtig gebouw uit de jaren ’30 met schitterende glasramen en boven de ingang wordt je verwelkomd door een grote adelaar! De kelderverdieping is hedendaags maar toch ook erg mooi en je zit daar heel wat rustiger dan boven.

 

Porto, de stad van de Douro en de vele heuvels

PORTO1Misschien hadden jullie op Instagram al gezien dat we enkele dagen naar Porto zijn geweest.
Het is de tweede grootste stad van Portugal (na Lissabon) en ligt aan de oever van de Douro.
Het historisch centrum van Porto behoort sinds 1996 tot het Unesco Werelderfgoed;
In 2001 was de stad Culturele hoofdstad van Europa.

Kenmerkend voor Porto zijn de vele heuvels die echt niet te omzeilen vallen bij het verkennen  van de stad. Als je geen goede conditie hebt, voel je het als je thuis bent nog steeds in je benen 😊

Op de luchthaven kochten we onmiddellijk een Porto Card met vervoer. Daarmee kregen we korting bij vele bezienswaardigheden en restaurants. We konden ook gebruikmaken van de metro en de bussen (ik vind het handig dat je niet elke keer een ticketje moet kopen).

Hotel Dom Henrique  is een leuk hotel met mooie en ruime kamers op 5 minuten wandelen van het stadhuis en de Praça de Liberdade.

De hoogtepunten van onze trip waren voor mij:
– de rondleiding met tasting in Portokelder Calém
– de rondleiding in Palacio da Bolsa (foto)
– het diner in restaurant O Fado waar we een fado optreden bijwoonden

BOLSA1

Van onderstaande plaatsen had ik meer verwacht:
– Casa da Musica
– treinstation Sao Bento
– strand van Foz do Douro (foto)

PORTO7

Spijtig genoeg zijn we niet geraakt bij:
– Serralves Stichting
– Café Majestic
– Livrario Lello & Irmão, dat we enkel van de buitenkant hebben gezien (foto)

PORTO11

In volgende blogjes kom ik zeker nog terug op onze trip naar Porto.

Een pareltje art nouveau in Reims: Villa Demoiselle

reims3Bij een bezoek aan Reims, moet je naast de champagnehuizen zeker de prachtige Villa Demoiselle gaan bekijken. Ze brengt de wereld van de champagne en die van de kunst samen (ze behoort tot het Domein Vranken-Pommery).
Na ons bezoek aan de champagnekelder van Pommery, staken we met onze gids de straat over naar Villa Demoiselle.

In 1890 gaf Henry Vasnier, commercieel directeur onder Louise Pommery, de opdracht een villa te bouwen tegenover het champagnehuis. De bouw vond plaats tussen 1904 en 1908 volgens de plannen van architect Louis Sorel. Zijn revolutionair concept voor die tijd, een metalen kader en een structuur van beton, zou de villa tijdens de twee wereldoorlogen overeind houden. Spijtig genoeg stierf Vasnier een jaar voordat de villa af was. Zijn opvolger bij Pommery, Louis Cochet, doopte ze tot “Villa Cochet” en woonde er tot 1936. Daarna werd ze gebruikt als vakantiekolonie voor kinderen van het Pommery personeel. Vervolgens stond de villa ongeveer 30 jaar leeg en verkommerde volledig. Ze werd zelfs bijna gesloopt, maar dat werd nipt verhinderd. De stad Reims nam ze van 1999 in bescherming en wachtte op een redder…
villa15De Belg Paul-François Vranken en zijn echtgenote Nathalie kochten de villa in 2004 en herdoopten ze tot  “Villa Demoiselle”, naar hun eerste champagnemerk. Demoiselle is bovendien een libelsoort die je vaak ziet in de art nouveau. De allerbeste ambachtslieden werden ingehuurd om de villa aan de hand van beeldmateriaal te restaureren naar haar oorspronkelijke staat. Deze werkzaamheden namen bijna vijf jaar in beslag.

 

villa16Henry Vasnier, de opdrachtgever van de villa, was een echte kunstliefhebber. Na zijn dood heeft hij zijn kunstcollectie nagelaten aan de stad Reims. Het Museum voor Schone Kunsten onderhoudt nu een wisselwerking met Villa Demoiselle. Nadat de kunstwerken één jaar in de villa hebben gestaan, gaan ze terug naar het museum en verhuizen er andere naar de villa.
Momenteel kan je de eetkamer bewonderen waaraan Emile Gallé 2 ½ jaar gewerkt heeft. De tafel is versierd met namen van planten en champignons en op de poten zijn artisjokken gebeeldhouwd. Na het overlijden van Vasnier belandde ze bij zijn nicht, maar uiteindelijk werd ze verkocht en reisde de hele wereld rond. Tien jaar geleden is ze ontdekt bij een rijke Japanner. De stad Reims heeft ze terug gekocht voor 180.000 euro, dankzij de kring van mecenassen waaronder dhr. Vranken. Binnenkort gaat deze eetkamer terug naar het museum.

Er zijn nog vier originele elementen in de villa: de mozaïekvloer op het gelijkvloers, de trap, enkele houten planken van het parket en één meubelstuk.
De luster in de hall is ook spectaculair. Deze is 10 meter hoog, weegt 300 kilogram en hangt over drie verdiepingen.

De prachtige villa, die bijna 110 jaar oud is, heeft haar glans teruggekregen dankzij mijnheer en mevrouw Vranken! Bovendien laten ze iedereen die dat wenst meegenieten van dit pareltje art nouveau. De bovenste verdieping kan niet bezichtigd worden omdat daar hun echte privévertrekken zijn ondergebracht.