Categorie archief: Uitstapjes en evenementen

Fado in Porto – een geweldige avond!

Tijdens onze trip naar Porto wilden we iets typisch Portugees ervaren en zo kwamen we uit bij Fado. Het komt van het Latijnse Fatum wat (nood)lot betekent. De muziek komt uit het hart en gaat over gevoelens van melancholie, verdriet, fatalisme… Fado werd in 2011 opgenomen in de lijst van Werelderfgoed van de Unesco. Fadista’s zijn steeds in het zwart gekleed en de zwarte sjaal die ze dragen is een eerbetoon aan Maria Severa, die de muziek bekendmaakte in de eerste helft van de 19e eeuw. Traditioneel bestaat de begeleiding uit een Portugese gitaar.

fado1

O Fado” is een typisch Portugees restaurant – waar je zonder reservatie niet binnen geraakt – gelegen in een klein straatje in het oude centrum. Op de kaart stond een toeristenmenu (37,50 euro) dat blijkbaar erg veel genomen werd en wij besloten dat ook te doen. Vooraf kregen we brood, tonijnsla, feta en olijven. Daarna proefden we de typische soep van Porto: caldo verdo. Dit is een vrij dikke soep van aardappelpuree, boerenkool en chorizo, iets wat ik normaal niet zou kiezen, maar ze was zeker niet slecht. Voor het hoofdgerecht hadden we de keuze tussen kabeljauw, zalm of varkensvlees. Wij opteerden voor de kabeljauw die met chips errond op tafel kwam. Het was een groot en lekker stuk kabeljauw in de oven gegaard met ajuin, tomaat, paprika en olijven. Nadien kon je kiezen uit een aantal taarten en wij gingen voor die met frambozen. Het bladerdeeg was heel lekker en vers, maar in plaats van verse frambozen lag er heel zoete confituur tussen (een tegenvallertje). In de prijs van het menu zat ook een fles water, een fles wijn per twee personen en achteraf nog een koffie. Het eten was typisch Portugees: grote porties met verse ingrediënten maar niet echt verfijnd, een beetje grootmoeders keuken.

 

Om half tien startte het eerste fado optreden: de lichten werden gedoofd en de service stilgelegd. De eigenaar kondigde fadista Patricia Costa aan die een drietal liedjes zong, waarna de lichten terug aan gingen en de volgende schotel werd opgediend. Daarna volgde hetzelfde ritueel (lichten uit en service gestopt) en kwam Antonio Laranjeira aan de beurt. Ze verzorgden elk twee optredens. Uiteraard verstonden we er niets van maar het was wel heel fijn om mee te maken. Het tafeltje naast ons werd ingenomen door een Nederlands koppel. De man was er enkele jaren geleden reeds geweest en kwam vooral voor de muziek (eigenlijk voor de fadista, waarop hij verliefd bleek te zijn 🙂 ). Bij ieder optreden begon hij te huilen en dus was het een erg geslaagde avond want fado is geen succes als het publiek niet tot tranen bewogen wordt!

DSC_1041

Hier ervaarden wij het echte Portugal zowel in het eten als in de muziek. Rond middernacht vertrokken we terug naar ons hotel nadat de supervriendelijke ober voor ons een taxi had gebeld. Deze avond was voor ons zeker één van de hoogtepunten van onze trip naar Porto

Advertenties

Opleidingsdag Femma 2018: een nieuwe uitdaging!

Femma organiseert ieder jaar in oktober een studiedag voor de nieuwe workshops. Dit jaar had ik me voor het eerst ingeschreven voor een culinair thema “Tijd voor brunch en ontbijt met Koken voor elke dag”. De opleiding vond plaats in ’t Grom, het Groentemuseum in Sint-Katelijne-Waver.

Dit jaar waren er twee nieuwe culinaire thema’s “Tijd voor brunch en ontbijt” en “Koken op drukke weekdagen”. In de voormiddag behandelde Sabine Martens de twee thema’s en bereidde voor ons enkele gerechtjes. De porridge en granolarepen behoorden bij wat ik ga geven, de borsjtsj en shakshuka waren voorbeelden van het andere thema. En uiteraard mochten we ook proeven!

In de namiddag kwam Vickà Versele van Gezond Leven (het vroegere Vigez) het nieuwe voorlichtingsmodel toelichten. Ik ben al erg lang geïnteresseerd in alles wat met gezonde voeding te maken heeft. Het allerbelangrijkste is om meer plantaardige voeding te eten en zoveel mogelijk te kiezen voor onbewerkte voeding. Wit vlees is te verkiezen boven rood vlees (iedereen weet dat kip beter is dan steak) en onbewerkt vlees beter dan charcuterie (ook geen verrassing). Maar rood vlees blijkt niet enkel rundsvlees te zijn, het is vlees afkomstig van alle diersoorten die op vier poten lopen, dus ook lam, varken, kalf. Dat was nieuw voor mij en ook voor vele anderen die aanwezig waren. Het was een superinteressante lezing!

Ondertussen heb ik het boek besteld  “Koken voor elke Dag” en kijk al uit naar het nieuwe jaar: een nieuwe uitdaging, weer eens iets heel anders…

Dag 1 in Porto: Palacio da Bolsa

bolsa3

Zoals jullie misschien reeds gelezen hebben in een vorig blogje, zijn we enkele dagen naar Porto geweest. Nadat we in het hotel waren ingecheckt, besloten we het Palacio da Bolsa te gaan bezoeken. Het was een goede beslissing want op weg ernaar toe begon het te stortregenen. We waren dus heel tevreden dat we iets leuks binnen konden doen. Door onze Porto Card kregen we hier 50% korting (4.25 € per persoon). De Engelstalige rondleiding zat helemaal vol en we moesten anderhalf uur wachten op de volgende. Daarom besloten we iets te gaan drinken, maar op het prachtige plein is slechts één drankgelegenheid: de mooie en gezellige Mercado Ferreira Borges. We werden er op een vrij botte manier doorgestuurd naar het kleine overdekte terras dat al helemaal vol zat omdat je binnen enkel kon eten. Gelukkig spotten we een tafeltje dat net vrij kwam. Na een tijdje kwamen naast ons twee meisjes zitten die hetzelfde hadden meegemaakt: ook zij kregen binnen geen koffie en chocolademousse. Maar op het terras werd enkel drank geserveerd… en daarom belde de vriendelijke ober naar binnen om te zeggen dat ze daar de meisjes een koffie met chocolademousse moesten geven. Dit vond ik tekenend voor Porto: op sommige plaatsen zijn de mensen supervriendelijk, maar heel veel Portugezen zijn vrij bot en onvriendelijk.

DSC_0771

Bij een bezoek aan Porto is het beursgebouw met de prachtig gedecoreerde ruimtes  een absolute must-see!  Palacio da Bolsa  is het symbool van de rijke handelsgeschiedenis uit de 19e eeuw. Je kan het gebouw enkel met een gids bezoeken en de onze was erg goed: enthousiast, duidelijk en zeker niet langdradig. Wonder boven wonder was hij heel vriendelijk en even dachten we door deze sympathieke jongeman dat ons eerste beeld van de onvriendelijkheid van de Portugezen fout was, maar hij bleek gewoon één van de uitzonderingen te zijn. De rondleidingen gebeuren met vrij grote groepen van ongeveer 40 personen, zorgen dat je vooraan staat is dus de boodschap.

 

De rondleiding start bij de Patio das Nações. Hier zie je een prachtige glazen koepel met daaronder 20 wapenschilden van landen waarmee Portugal vroeger vriendschappelijke handelsrelaties onderhield.

DSC_0738

 

De werkkamer van Gustave Eiffel

DSC_0736

 

Deze kamer lijkt volledig in hout te zijn,
maar boven de lambrizering bestaat ze enkel uit plaaster.

bolsa4

 

De rechtbank waar nu feestjes en porto tastings worden georganiseerd

DSC_0733

 

Plafonds met veel bladgoud

DSC_0740

 

Portrettenkamer van de koningen. Het bleek daar nogal een zwak geslacht te zijn:
velen van hen werden maar rond de 30 jaar. Ook koning Luis I hangt erbij
(naar wie de befaamde brug vernoemd is), net als de laatste koning
die slechts twee jaar regeerde. In 1910 werd Portugal een republiek.

DSC_0750

 

Als laatste kwamen we in de Salão Arabe, het hoogtepunt: wat een pracht en praal!
Deze Arabische zaal was duidelijk geïnspireerd door het Alhambra
in het Spaanse Granada.

DSC_0756 (2)

Het prachtige gebouw geeft een mooi beeld van het welvarende Porto aan het einde van de 19e eeuw. De echte beurs is ondertussen naar Lissabon verhuisd, maar het gebouw wordt nog steeds gebruikt voor evenementen.

 

Na ons bezoek aan het beursgebouw waren we moe en hadden eigenlijk niet veel zin meer om nog uitgebreid te gaan eten. Op de Praça de Liberdade vind je één van de mooiste vestigingen van McDonald’s ter wereld! Het is een prachtig gebouw uit de jaren ’30 met schitterende glasramen en boven de ingang wordt je verwelkomd door een grote adelaar! De kelderverdieping is hedendaags maar toch ook erg mooi en je zit daar heel wat rustiger dan boven.

 

Porto, de stad van de Douro en de vele heuvels

PORTO1Misschien hadden jullie op Instagram al gezien dat we enkele dagen naar Porto zijn geweest.
Het is de tweede grootste stad van Portugal (na Lissabon) en ligt aan de oever van de Douro.
Het historisch centrum van Porto behoort sinds 1996 tot het Unesco Werelderfgoed;
In 2001 was de stad Culturele hoofdstad van Europa.

Kenmerkend voor Porto zijn de vele heuvels die echt niet te omzeilen vallen bij het verkennen  van de stad. Als je geen goede conditie hebt, voel je het als je thuis bent nog steeds in je benen 😊

Op de luchthaven kochten we onmiddellijk een Porto Card met vervoer. Daarmee kregen we korting bij vele bezienswaardigheden en restaurants. We konden ook gebruikmaken van de metro en de bussen (ik vind het handig dat je niet elke keer een ticketje moet kopen).

Hotel Dom Henrique  is een leuk hotel met mooie en ruime kamers op 5 minuten wandelen van het stadhuis en de Praça de Liberdade.

De hoogtepunten van onze trip waren voor mij:
– de rondleiding met tasting in Portokelder Calém
– de rondleiding in Palacio da Bolsa (foto)
– het diner in restaurant O Fado waar we een fado optreden bijwoonden

BOLSA1

Van onderstaande plaatsen had ik meer verwacht:
– Casa da Musica
– treinstation Sao Bento
– strand van Foz do Douro (foto)

PORTO7

Spijtig genoeg zijn we niet geraakt bij:
– Serralves Stichting
– Café Majestic
– Livrario Lello & Irmão, dat we enkel van de buitenkant hebben gezien (foto)

PORTO11

In volgende blogjes kom ik zeker nog terug op onze trip naar Porto.

Een pareltje art nouveau in Reims: Villa Demoiselle

reims3Bij een bezoek aan Reims, moet je naast de champagnehuizen zeker de prachtige Villa Demoiselle gaan bekijken. Ze brengt de wereld van de champagne en die van de kunst samen (ze behoort tot het Domein Vranken-Pommery).
Na ons bezoek aan de champagnekelder van Pommery, staken we met onze gids de straat over naar Villa Demoiselle.

In 1890 gaf Henry Vasnier, commercieel directeur onder Louise Pommery, de opdracht een villa te bouwen tegenover het champagnehuis. De bouw vond plaats tussen 1904 en 1908 volgens de plannen van architect Louis Sorel. Zijn revolutionair concept voor die tijd, een metalen kader en een structuur van beton, zou de villa tijdens de twee wereldoorlogen overeind houden. Spijtig genoeg stierf Vasnier een jaar voordat de villa af was. Zijn opvolger bij Pommery, Louis Cochet, doopte ze tot “Villa Cochet” en woonde er tot 1936. Daarna werd ze gebruikt als vakantiekolonie voor kinderen van het Pommery personeel. Vervolgens stond de villa ongeveer 30 jaar leeg en verkommerde volledig. Ze werd zelfs bijna gesloopt, maar dat werd nipt verhinderd. De stad Reims nam ze van 1999 in bescherming en wachtte op een redder…
villa15De Belg Paul-François Vranken en zijn echtgenote Nathalie kochten de villa in 2004 en herdoopten ze tot  “Villa Demoiselle”, naar hun eerste champagnemerk. Demoiselle is bovendien een libelsoort die je vaak ziet in de art nouveau. De allerbeste ambachtslieden werden ingehuurd om de villa aan de hand van beeldmateriaal te restaureren naar haar oorspronkelijke staat. Deze werkzaamheden namen bijna vijf jaar in beslag.

 

villa16Henry Vasnier, de opdrachtgever van de villa, was een echte kunstliefhebber. Na zijn dood heeft hij zijn kunstcollectie nagelaten aan de stad Reims. Het Museum voor Schone Kunsten onderhoudt nu een wisselwerking met Villa Demoiselle. Nadat de kunstwerken één jaar in de villa hebben gestaan, gaan ze terug naar het museum en verhuizen er andere naar de villa.
Momenteel kan je de eetkamer bewonderen waaraan Emile Gallé 2 ½ jaar gewerkt heeft. De tafel is versierd met namen van planten en champignons en op de poten zijn artisjokken gebeeldhouwd. Na het overlijden van Vasnier belandde ze bij zijn nicht, maar uiteindelijk werd ze verkocht en reisde de hele wereld rond. Tien jaar geleden is ze ontdekt bij een rijke Japanner. De stad Reims heeft ze terug gekocht voor 180.000 euro, dankzij de kring van mecenassen waaronder dhr. Vranken. Binnenkort gaat deze eetkamer terug naar het museum.

Er zijn nog vier originele elementen in de villa: de mozaïekvloer op het gelijkvloers, de trap, enkele houten planken van het parket en één meubelstuk.
De luster in de hall is ook spectaculair. Deze is 10 meter hoog, weegt 300 kilogram en hangt over drie verdiepingen.

De prachtige villa, die bijna 110 jaar oud is, heeft haar glans teruggekregen dankzij mijnheer en mevrouw Vranken! Bovendien laten ze iedereen die dat wenst meegenieten van dit pareltje art nouveau. De bovenste verdieping kan niet bezichtigd worden omdat daar hun echte privévertrekken zijn ondergebracht.

Heerlijk lachen met “BRASSCHAATSE HUISVROUWEN” !

brasschaat1

Vrijdag gingen we naar de première van “Brasschaatse Huisvrouwen” in Theater Elcerlyc in Antwerpen.

Het theaterstuk gaat over vijf welgestelde vriendinnen uit Brasschaat. Maandelijks organiseert één van hen een etentje met een centrale gast. Uiteraard worden geld nog moeite gespaard om de strafste “gast” uit te nodigen die liever nog dan een BV een internationale celebrity is!
De vijf vriendinnen worden vertolkt door gastvrouw van dienst Katrien Debecker (die we nog kennen als June uit Familie), Kadèr Gürbüz (bekend van o.a. Flikken), de Nederlandse Martine Dejager (voor mij een totaal onbekende), Leen Dendievel (Kaat uit Thuis) en Myriam Bronzwaar (eveneens bekend uit Thuis). De butler van dienst is Guillaume Devos. De mystery guest is niemand minder dan Ronn Moss of de vroegere “Ridge Forrester” uit “The Bold and the Beautiful”.
Ik dacht eigenlijk dat het verschil tussen de acteerprestaties van de acteurs van de Lage Landen en de wereldbefaamde Ronn Moss ontzettend groot zou zijn, maar onze eigen acteurs moesten zeker niet onderdoen voor de Amerikaan!

Uiteraard werd er heel wat Engels gesproken tijdens de voorstelling, maar dat werd op een heel leuke manier opgelost voor zij die dit niet zouden begrijpen. De actrices wezen elkaar tijdens het stuk op de vertaalbalk die zich boven de scène bevond, zodat het publiek dit zeker van bij het begin doorhad.

Het theaterstuk puilde uit van de grappige, stereotype personages. In het rijke Brasschaat leven heel wat vermogende Nederlanders, zo ook de volslanke Renske (Dejager) die over een dijk van een zangstem blijkt te beschikken. Een rijke Russin mocht ook niet ontbreken: Dendievel geeft gestalte aan de brute, kordate Svetlana Petrova, die haar eigen vodka meebrengt. De grootste drinker bleek echter de aan Chardonnay verslaafde blondine van het gezelschap, die vertolkt werd door Bronzwaar.

brasschaat2We hadden de auto geparkeerd op de Oudevaartplaats en waren zo vlakbij het theater.
Tijdens de pauze stond aan de uitgang van de zaal een kar waar je ijsjes kon verkrijgen (echte nostalgie!). Om iets te drinken diende je wel jetons te kopen via een apparaat dat enkel maar biljetten accepteerde.
De foto’s zijn gemaakt door Caroline (die van mij waren niet gelukt 🙂 )

Het was een heerlijk ontspannend stuk waarin de intriges elkaar in sneltempo opvolgden. Deze komedie, waarmee wij ontzettend veel gelachen hebben, bezorgde ons een erg leuke avond!

 

 

Een dagje Eindhoven en een mannenportemonnee voor mij!

eind1Ik had met mijn vriendin Diana afgesproken in Eindhoven. Het is een stad waar we niet zo vaak naartoe trekken, maar die me telkens weer ontzettend bevalt!
Nadat we de auto (gratis) geparkeerd hadden aan het begin van de Strijpsestraat, gingen we koffie drinken bij Denf Coffee. Ik vond het een typische zaak voor Eindhoven: ruim en een tikkeltje industrieel, design, creatief…
Daarna slenterden we door de stad, bezochten enkele winkels en belandden tegen de middag bij De Bijenkorf  waar ik altijd de mooie etalages moet bewonderen. Wat me ook steeds opvalt, is het superklantvriendelijke personeel.

We lunchen er graag omdat het er gezellig zitten is en je bovendien een erg uitgebreide keuze hebt. Of je nu gaat voor een broodje, een soepje, een salade, een pizza, iets oosters, … je vindt het aan één van de verschillende stands. Wij gingen deze keer voor een Vietnamese springroll met een glaasje Merlot. Lekker en gezond!

eind3Na de lunch gingen we uiteraard verder shoppen. Ik zocht een kleine portemonnee voor identiteitskaart, rijbewijs en enkele bankkaarten. Op de mannenafdeling vond ik wat ik zocht! Er was een ruime keuze van het merk Secred en ik koos voor een blauwe (surprise 😊) Buiten de kaarten kan ik er zelfs ook nog wat briefjes, kaartjes en bonnetjes in kwijt. Bovendien kreeg ik er twee jaar waarborg op.

Nadat we De Bijenkorf verlieten, gingen we natuurlijk nog langs bij Vanilia. Het is één van mijn favoriete winkels, die je nog steeds niet bij ons in België vindt! Tenslotte dronken we nog een cappuccino met iets lekkers bij The Happiness Kitchen, een leuke terrasje dat Diana ontdekt had!

 

 

Champagnekelders Pommery, De Castellane en Taittinger

POMMERY
pom5Pommery werd gesticht in 1836 door Narcisse Greno en na een tijdje overgenomen door Louis Pommery. Kort na zijn huwelijk overleed hij en het was zijn weduwe, madame Pommery, die er een bloeiend bedrijf van maakte. In die tijd dronk men vooral zoete champagne en zij besloot in 1874 om als eerste een “brut” te maken.

pom6

Madame Pommery hield erg veel van kunst en ook nu nog speelt kunst een belangrijke rol in dit sprookjesachtige domein. In de voortuin staat al een gigantische fruitboom en ook in de ontvangstruimte is er heel wat kunst te zien en ja, zelfs in de kelders tref je kunstwerken aan.
Dit is het dertiende jaar dat er een twintigtal hedendaagse Franse en internationale kunstenaars hun werken in dit uitzonderlijk kader kunnen tentoonstellen. Zoals je ziet is het thema dit jaar “Gigantesque”: niet enkel een gigantische fruitboom, maar ook een gigantische tafel en stoelen en een gigantisch werk: zand keren in de woestijn!

60% van de productie wordt geëxporteerd naar 130 landen. De grootste afzetmarkten zijn het Verenigd Koninkrijk, daarna de Verenigde Staten, België, Italië, Rusland en China.
Alle vijf seconden wordt er ergens ter wereld een fles Pommery verkocht.

DE CASTELLANE
In alle gidsen en op alle sites lees je over drie interessante champagnehuizen in Epernay; Moët&Chandon, Mercier en De Castellane. De twee eerste hebben we vorig jaar reeds bezocht.

De Castellane was nu aan de beurt, maar wat viel dat tegen! Er was een museum dat je vooraf kon bezoeken (wel interessant ). We volgenden de tour in het Engels maar de gids beheerste die taal niet erg goed waardoor we haar niet altijd verstonden. Het meisje was ook absoluut niet gepassioneerd door champagne, ze deed gewoon haar werk. Tijdens de rondleiding mochten ook geen foto’s gemaakt worden.

Vooraleer we de kelder bezochten, konden we het hedendaagse productieproces bekijken. Een pluspunt? Ik weet het niet… Rond champagne hangt bij mij een luxueus en weelderig gevoel, maar dat verdwijnt onmiddellijk bij die rondgang (ik waande me in een zwembad of een immense badkamer met al die witte blinkende tegeltjes). Ook de champagne vonden we niet lekker. Als afsluiter mochten we de toren beklimmen, van waarop je een fantastisch uitzicht hebt. Je kon echter niet tot helemaal bovenaan, alweer een afknapper… De prijs van de tour was slechts 14 euro, maar zelfs dat was het voor mij niet waard.

TAITTINGER
tait2Het derde champagnehuis dat we ook vorig jaar al eens bezochten, was Taittinger. De rondleiding begon met onderstaande korte film. Daarna mochten we de prachtige kelder bezoeken. Taittinger is gevestigd op de overblijfselen van de Sint-Nicaise abdij. In de 13e eeuw maakten de monniken hier reeds wijn. Deze benedictijnenabdij werd verwoest tijdens de Franse Revolutie, maar de kelders bleven gelukkig onaangetast. We hadden een geweldige gids die afkomstig was van Groot Brittannië. Haar uitleg was zeer duidelijk en ondanks dat het een vrij grote groep was, maakte ze met iedereen een praatje en stond erg open voor vragen. Ik had ook de indruk dat ze niet iedere keer hetzelfde verhaal van a tot z vertelde. Regelmatig kregen we leuke anekdotes te horen. Zo zou champagne uit een magnum fles het best van smaak zijn. Dit heeft te maken met de invloed van de hoeveelheid zuurstof die in de fles kan en de oxidatie die daarmee gepaard gaat.
Ook bij Taittinger hebben ze een voorliefde voor kunst. In uitzonderlijk goede champagnejaren brengen ze een gelimiteerd aantal flessen uit die door bekende kunstenaars zijn beschilderd (Vaserely, Corneille,…)
Achteraf degusteerden we natuurlijk nog een heerlijk glaasje champagne.

Taittinger is een heel mooie tour met lekkere champagne. Pommery biedt een heel leuke en aparte tour aan waar veel aandacht naar kunst gaat, maar als het je eerste bezoek is aan een champagnekelder, zou ik eerder opteren voor Taittinger in Reims of Moët & Chandon in Epernay.
De Castellane vonden wij een echte tegenvaller.

 

Reims en champagne

reims1

We zijn opnieuw enkele dagen naar Reims geweest. Vorige keer boekten we via AirBnb, waar we trouwens heel tevreden over waren, maar nu had ik een hotel vastgelegd. Door een actie van Flair konden we met twee personen voor 140 euro twee nachten (inclusief ontbijt) naar Hotel Mercure Parc des Exposition.  Het hotel lag net buiten het centrum van Reims, maar dichtbij de grote champagnehuizen. Aan de buitenkant was het hotel verouderd, maar binnen was het in orde. Het waren ruime kamers, het ontbijtbuffet was goed en er was een grote parking. Aan de receptie adviseerden ze ons om in het centrum van Reims te parkeren op Boulevard Général Leclerc. En dat was een heel goede tip!

Reims staat voor champagne en dus bezochten we enkele champagnehuizen: Pommery, De Castellane (in Epernay) en opnieuw Taittinger (onze favoriet!). We merkten een enorm verschil tussen de rondleidingen en de gidsen!

Daarnaast wilde ik toch ook enkele andere dingen doen. De prachtige art nouveau Villa Demoiselle bezoeken, bicuiterie Fossier gaan bekijken, met een treintje tussen de wijngaarden rijden en Châlons-en-Champagne ontdekken.
De eerste twee dingen hebben we gedaan. In het treintje waren we ingestapt, maar zijn we terug uitgestapt… De dag dat we naar Chalôns-en-Champagne zouden gaan, regende het in de voormiddag zo hard dat we besloten dit mooie plaatsje een volgende keer te bezoeken.

reims3

Weldra meer over deze uitstappen.

Hieronder nog eens wat we vorig jaar beleefden:
Dag 1: https://genieteninstijl.wordpress.com/2016/11/08/champagneweekend-in-reims/
Dag 2: https://genieteninstijl.wordpress.com/2016/11/15/verzenay-le-phare-en-de-wijnvelden/
Dag 3: https://genieteninstijl.wordpress.com/2016/11/29/champagnehuizen-bezoeken-in-epernay/ 
Dag 4: https://genieteninstijl.wordpress.com/2016/12/29/reims-de-prachtige-basiliek-en-champagnehuis-taittinger/

 

Nicole & Hugo – Swinging Ann Salens

ann saelens

Nicole & Hugo kennen jullie vast allemaal (tenminste de Vlamingen onder jullie 😊 ), maar kennen jullie Ann Salens nog? Rinkelt er niet onmiddellijk een belletje? Ik ken haar vooral van de gehaakte jurken die het handelsmerk waren van wijlen Ann Christy. Na het overlijden van de zangeres droeg Nicole ze ook op het podium. Recent schonken Nicole & Hugo een aantal flamboyante creaties aan het MOMU die je nu kan bewonderen in de tentoonstelling “Nicole & Hugo – Swinging Ann Salens”.

Ann Salens (1940 – 1994) was eigenlijk de eerste Belgische modeontwerpster die internationaal doorbrak, lange tijd voor Martin Margiela en “De Zes van Antwerpen”. “Een icoon en voorloper van de Belgische modegeschiedenis” stelt curator Elisa De Wyngaert.
Salens was een natuurtalent die geen modeopleiding had gevolgd. Ze leerde het vak van haar eigen moeder die fantastisch kon haken.
Op het einde van de jaren ’60 opent ze een winkel in de Wolstraat in Antwerpen, een alternatieve artistieke buurt. Ze was een heel  speciale vrouw en haar werk balanceerde tussen mode en kunst. Ze weigerde klassieke modeshows te organiseren zoals in Parijs, maar maakte er artistieke happenings van met dans, lichteffecten en onconventionele modellen.
Gehaakte jurken, fijne zijden jurken met franjes en gewaagde kleurschakeringen: dat was waar Ann Salens voor stond! Ze had heel veel succes maar weigerde dat commercieel te verzilveren en ging uiteindelijk failliet in de jaren ’80.

De tentoonstelling is nog gratis toegankelijk tot 27 augustus in de galerij op het gelijkvloers van het MOMU. Als je in Antwerpen bent, moet je beslist eens een kijkje gaan nemen: pure nostalgie en nog steeds zeer mooi!