Wafels eten bij Desiré de Lille

Eén van de bekendste tearooms in Antwerpen is zonder twijfel Desiré De Lille, gelegen in de Schrijnwerkersstraat (Wilde Zee).

lille1

Desiré Smidts leerde het vak bij patissier Lacquemant in het Franse Lille. In 1903 richtte hij vervolgens zijn eigen zaak “Desiré De Lille” op. Daar ontwikkelde Désiré de lacquemant – een platte wafel met stroop ertussen – die hij naar zijn voormalige werkgever noemde.
Desiré De Lille bleef tot eind 2016 in handen van de familie tot kleinzoon Marc Stoffels op 75-jarige leeftijd de zaak verkocht. De recepten zouden doorgegeven zijn aan de nieuwe eigenaar.

Op een zaterdagnamiddag gingen we langs voor een lekkere Brusselse wafel. De zaak zat stampvol. Mensen kwamen buiten omdat ze geen plaats vonden. Wij geven echter niet zo snel op en vonden vooraan een tafeltje voor twee.
Het was er erg chaotisch en door de drukte was ook de bediening niet erg vriendelijk. Een personeelslid dat zélf tegen een klant aanliep, vloekte duidelijk hoorbaar. De klant in kwestie wist duidelijk niet wat hem overkwam…

lille3
We bestelden beiden een wafel met slagroom en een thee. Onze wafels waren er wonder boven wonder erg snel, zelfs nog vóór onze thee, maar die werd niet veel later ook gebracht. De wafel was erg lekker en het viel me op dat ze van binnen erg geel was. Jammer genoeg was ze niet zo warm als ze zou moeten zijn. De slagroom vond ik heerlijk (geen room uit een spuitbus zoals soms weleens gebeurt).  Bij de thee kregen we ook nog een klein zelfgebakken wafeltje.

Toen ik wenste te betalen, was het minder druk en was het personeel een pak vriendelijker. Ik betaalde 16 euro. De wafels waren erg lekker, maar de setting is er niet zo mijn ding. Bij Desiré De Lille zal je mij dan ook niet vaak aantreffen.

Advertenties

Beste wensen voor 2018!

2222

Wie wint “Steracteur Sterartiest”?

We zijn bijna aan het einde van het jaar en vele televisieprogramma’s naderen hun ontknoping.
Dit is ook zo bij Steracteur Sterartiest dat wekelijks meer dan een half miljoen kijkers haalt.
De eerste drie reeksen, die ik trouwens niet gevolgd heb, kon je zien in 2006, 2007 en 2008. In het najaar van 2016 organiseerde Peter Van de Veire een miniversie op radiozender MNM en nu kan je kijken naar het vierde seizoen op Eén.

In 9 liveshows proberen 10 Vlaamse acteurs/actrices al zingend zoveel mogelijk geld in te zamelen voor een door hen gekozen goed doel. De presentatie is in handen van Peter Van de Veire en Danira Boukhriss Terkessidis. In het begin merkte je duidelijk dat Danira het niet gewend was een echt amusementsprogramma te presenteren, maar ondertussen doet ze het prima! De jury, die samen met de kijker bepaalt wie er doorgaat, bestaat uit Kristel Verbeke, Ingeborg Sergeant (toffe madame die garant staat voor leuke tv) en Nederlander Gers Pardoel (die met “Liefde voor Muziek” heel Vlaanderen heeft ingepakt).

Toen ik de deelnemerslijst zag, moest ik eerlijk bekennen dat ik er eigenlijk bijna niemand van kende, enkel Hilde De Baerdemaeker en Bab Buelens (valt het op dat ik naar Familie kijk 🙂 ). Momenteel blijven ze nog met 4 over. Tinne Oltmans (van Ghost Rockers) en Ianthe Tavernier (van De Buurtpolitie) zitten op de pijnbank. Michiel De Meyer (van Thuis) en Sieg De Doncker (van Helden) gaan zeker door. Michiel is nog nooit rechtstreeks doorgegaan, maar is ook de enige die nog nooit op de pijnbank is beland. Toch denk ik niet dat hij het programma gaat winnen. Sieg is volgens mij de grootste kanshebber. Van de twee dames zal er dus morgen zeker iemand afvallen, maar wie? Ik hoop alvast dat Ianthe doorgaat…

De vraag blijft wie volgt Stan Van Samang (2006), Free Souffriau (2007) en Mathias Sercu (2008) op?

 

Wie wordt “De Slimste Mens 2017?”

slim3De Slimste Mens” is een programma waar ik telkens weer naar uitkijk. Toch vind ik dat veel kandidaten langzamerhand een beetje minder bekend/interessant zijn (althans voor mij). Dat is natuurlijk niet echt verwonderlijk na vijftien seizoenen in Vlaanderen. Het is wel een leuke manier om een aantal nieuwe gezichten te leren kennen. Dalilla Hermans, Xavier Taveirne, Magaly Rodriguez Garcia, Joke Emmers en nog een aantal waren nieuw voor mij. Soms komt er ook al eens iemand terug zoals Elodie Ouedraogo. Wat hebben we genoten van hoe ze haar echtgenoot Jeroom van antwoord diende! Nog anderen, zoals Goedele Wachters en Jef Van Echelpoel, leer je dan weer op een totaal andere manier kennen. En quizmaster Erik Van Looy doet het volgens mij nog steeds geweldig!

Vorig jaar zei ik dat ik graag eens een opname zou bijwonen. Dochterlief wilde wel mee en bestelde tickets. Zo reden we op een dinsdagavond in november naar Vilvoorde. De kandidaten waren Linde Merckpoel, Thibault Christiaensen en Isolde Lasoen. Op het eerste gezicht vond ik ze niet zo interessant; Thibault kenden we niet eens, maar wat was hij een toffe gast! We hadden een erg leuke avond en toen we naar huis gingen, kregen we zelfs nog een presentje mee!

Voor mij is “De Slimste Mens” een toffe quiz waarin flink gelachen wordt, de ideale formule dus voor een ontspannende televisieavond! Ik ben benieuwd wie dit jaar de titel in de wacht sleept. Hier supporteren we alvast voor Goedele Wachters!

Wie denken jullie dat gaat winnen?

Ultra Violet – Pantone Color of the Year 2018

kleur-van-het-jaar-3Sinds 2000 kiest Pantone ieder jaar in december de kleur van het jaar. Trendwatchers over de hele wereld gaan op zoek naar kleursignalen op het gebied van mode, kunst, voeding, wagens, reisbestemmingen,… Deze signalen dragen bij tot de kleurkeuze en zo werd Ultra Violet – een op blauw gebaseerd paars – de kleur van 2018!

Laurie Pressman, vice president van het Pantone Color Institute, beschreef Ultra Violet als “de meest complexe kleur omdat er twee schakeringen in de juiste dosis vereist zijn – blauw en rood – die samen iets nieuws creëren”.

Verrassend? Niet echt… In augustus 2017 besloot men al om Prince te eren en een paars naar hem te noemen. Deze keur werd opgenomen in het officiële Pantone kleurensysteem onder de naam “Love Symbol #2”. Prince introduceerde paars in de westerse popcultuur immers als symbool van zijn artistieke genialiteit.

PRINC

Naast het stimuleren van de creativiteit staat ultra violet ook bekend voor zijn spiritiuele kwaliteiten. In meditatieruimtes wordt vaak paarse sfeerverlichting gebruikt.
Volgens Leatrice Eiseman, executive director van het Pantone Color Institute, leven we in een tijd die inventiviteit en verbeelding vereist en het is de creatieve inspiratie eigen aan ultra violet, die ons bewustzijn en potentieel naar een hoger niveau tilt.

Ultra violet is zoveel meer dan gewoon “trendy”, het laat mensen dromen over wat er nodig is, over een wereld die er nog niet is… Het laat ons hopen, iets dat we in de huidige wereld zeker goed kunnen gebruiken…

De Pantonekleuren van de vorige jaren:
https://genieteninstijl.wordpress.com/2016/12/13/kleur-van-2017-greenery-kleur-van-de-hoop/
https://genieteninstijl.wordpress.com/2015/12/07/verrassende-kleur-van-het-jaar-2016/

 

Fossier in Reims: de oudste biscuiterie van Frankrijk!

Tijdens onze trip eerder dit jaar naar Reims bezochten we ook biscuiterie Fossier, gesitueerd in Neuvilette. Hun “Biscuit Rose de Reims” is na champagne wellicht de bekendste specialiteit van de regio. Bij het inchecken in het hotel hadden we reeds een doos van deze koekjes gekregen.

Het bezoek startte met een leuke film in een zaaltje achter de winkel. Daar maakten we kennis met de geschiedenis van Biscuiterie Fossier.
Aan het einde van de 16e eeuw ontdekten de bakkers dat ze de warmte van de oven tot tweemaal toe konden gebruiken. Nadat het brood gebakken was, konden ze met de resterende warmte nog koekjes bakken. Zo is de “bis-cuit” van Reims ontstaan!
In 1756 werd de kleine artisanale koekjesfabriek “Maison Noël-Houzeau” opgericht. De koekjes werden aangeboden bij de kroning van koning Louis XVI, waarna de koekjesfabriek hofleverancier werd. In 1845 nam mijnheer Fossier de fabriek over en in 2006 kregen ze het felbegeerde label “Entreprise du Patrimoine Vivant”.

FOS1

Na de film mochten we proeven van de verschillende koekjes uit het assortiment. Daarna kregen we een rondleiding door de fabriek zodat we het fabricatie- en verpakkingsproces konden zien. Deze geleide tour gebeurde omwille van de hygiëne langs een galerij met grote vensters op de eerste verdieping. Fotograferen was niet toegelaten.

Fossier maakt verschillende soorten koekjes, maar het meest bekende is zonder twijfel “le biscuit rose”. Het is de gewoonte om dit te deppen in een glas champagne. Het koekje brokkelt niet bij het deppen in een vloeistof omdat het eerst in een bakoven en daarna in een droogoven gaat: “bis-cuit”. Oorspronkelijk was dit koekje wit, maar men wilde de zwarte puntjes van de vanille camoufleren.  Door wat rode kleurstof (karmijn) toe te voegen, werd het koekje roze en vielen de vanillepuntjes minder op. Zowel het recept als de bakwijze zijn nog steeds dezelfde.

De rondleiding eindigde in de winkel, waar het volledige assortiment te koop was. Uiteraard kochten we een doosje “biscuit roze” – die ik trouwens heerlijk vind – en een peperkoek met gember.

FOS4

 

Het Modemuseum van Antwerpen sluit binnenkort…

momu1

Momenteel loopt de tentoonstelling “She walks in Beauty – Olivier Theyskens”, de laatste tentoonstelling alvorens het modemuseum (MoMu) voor geruime tijd zijn deuren zal sluiten.

Het gebouw dateert van 1893.  In 1997 werd het Flanders Fashion Institute (FFI) opgericht, een organisatie die oorspronkelijk enkel Belgische ontwerpers hielp met het ondernemerschap maar zich nu ook richt tot andere creatieve beroepen. Het FFI gebruikte het gebouw voor een aantal projecten. De buurt werd in die periode hét modehart van de stad Antwerpen.
In 1999 startte een grote renovatie. Op 21 september 2002 werd de “ModeNatie” feestelijk ingewijd en opende het MoMu zijn deuren. In het gebouw vinden we het MoMu, de Mode-Academie, het FFI, een boekenwinkel, een kledingzaak en een Italiaans restaurant.

Sinds geruime tijd kampt het museum met een plaatstekort. Dat is de reden dat het tussen twee tentoonstelling steeds een tijdje de deuren moet sluiten om de nieuwe expositie op te bouwen. Om dit in de toekomst te vermijden zal het museum na de huidige tentoonstelling een volledig jaar gesloten worden. Naast een grondige renovatie zal er ook een serieuze uitbreiding komen. Na de heropening zal er dus plaats zijn voor een permanente collectie naast de huidige wisselende tentoonstellingen, waar stukken uit de eigen collectie getoond worden naast geleende items.

Jaarlijks bezoeken meer dan 100.000 mensen (ook veel jongeren) het Momu, dat gezien wordt als één van de meest vooruitstrevende modemusea ter wereld. Het succes ervan hangt samen met het feit dat Antwerpen tegenwoordig internationaal gezien wordt als één van de modehoofdsteden naast Parijs, Londen en New York.

In 2020 wordt het MoMu opnieuw geopend en staat tevens een ambitieus project gepland: Flemish Masters of Fashion, wat te vergelijken zal zijn met Modejaar 2001.

De huidige tentoonstelling loopt nog tot eind maart 2018, dus tot dan kan je het huidige MoMu nog bezoeken. Ik ga zeker nog eens langs!

Strekkingen binnen de Aromatherapie

at7In de aromatherapie zien we twee strekkingen: de Franse en de Engelse.

De Franse school is ontstaan vanuit de kruidengeneeskunde. Voor de wetenschappers (voornamelijk artsen en apothekers) die deze tak van de aromatherapie verder ontwikkeld hebben, zijn de inhoudsstoffen van de etherische olie ontzettend belangrijk. Er wordt gebruik gemaakt van chemisch gedefinieerde oliën die zowel preventief als curatief kunnen ingezet worden. Naast inwendig worden de oliën ook uitwendig gebruikt, maar dan lokaal en in erg hoge doseringen. Deze manier van behandelen treffen we voornamelijk aan in Frankrijk en Wallonië. Boeken hierover zijn vooral in het Frans te vinden.

at6

De Engelse school die ontstaan is  vanuit de praktijk van een schoonheidsspecialiste, stelt het “welzijn” en het “goed-voelen” centraal. Hier vertrekt men vanuit een holistische benadering, lichaam en geest zijn immers onlosmakelijk me elkaar verbonden. Een wetenschappelijke benadering ontbreekt hier en aan inhoudsstoffen wordt geen aandacht besteed. De etherische oliën worden uitsluitend uitwendig gebruikt. Voor  de massages wordt ze sterk verdund in een vette plantenolie. Deze strekking zien we uiteraard in Groot-Brittannië, maar ook in Nederland en in Vlaanderen. Er zijn verschillende boeken in het Nederlands voorhanden.

Met een voorbeeld wil ik dit nog duidelijker illustreren.
Stel je voor dat je een verkoudheid hebt, niaouli (dat cineol bevat) werkt sterk antiviraal. Vele mensen zullen echter vinden dat deze olie niet aangenaam ruikt. Iemand die werkt volgens de Franse strekking zal zeggen: pech voor jou, maar de inhoudsstoffen van deze olie gaan er voor zorgen dat je je snel beter voelt. Iemand uit de Engelse strekking zal in dezelfde situatie zeggen: als je de olie niet graag ruikt, kiezen we een andere die je liever ruikt. En waarschijnlijk gaan ze dan voor een olie op basis van alcohol met een aangenamere geur.

Net zoals ik in een vorig blogje al heb gesteld dat je niet meer dient te kiezen tussen de klassieke en de complementaire geneeskunde (waaronder de aromatherapie), dien je ook niet meer te kiezen tussen de Franse of de Engels strekking van de aromatherapie. Ook hier kunnen beiden perfect naast elkaar gebruikt worden.

 

Een stukje Rusland in Nice… Kathedraal Saint-Nicolas

rus2

Enkele jaren geleden ging ik met een vriendin die afkomstig is uit Oekraïne naar Nice. Zij wilde heel graag de Russisch-orthodoxe kathedraal zien. Helaas waren er toen grote restauratiewerken aan de gang. Tijdens onze recente trip naar Nice besloten we een kijkje te gaan nemen. De kathedraal is de  grootste buiten Rusland en de op één na oudste in West-Europa. Ze zou naar verluidt ook de mooiste (buiten Rusland) zijn…

Eind 19e eeuw en begin 20e eeuw kwamen heel wat rijke en adellijke Russische families in Nice overwinteren. In 1865 overleed de Russische kroonprins er en bouwde zijn vader, tsaar Alexander II, er een kapel ter nagedachtenis van zijn zoon. In 1903 liet diens zoon, Nicolas II, op dezelfde plaats een kathedraal bouwen die in 1912 werd ingehuldigd. Het was duidelijk dat de Basiliuskathedraal aan het Rode Plein in Moskou als voorbeeld had gediend.

rus3

In 1908 vaardigde tsaar Nicolas II het decreet uit dat de kathedraal en omliggende gronden Russisch staatseigendom zouden zijn en dat de Russische associatie in Nice huurder werd voor een periode van 99 jaar. Nadat dit huurcontract eindigde, ontstond er verwarring over wie eigenaar was van de kathedraal: de Russische staat of de Russische gemeenschap in Nice. De rechter besliste in 2011 dat de kathedraal en het omliggend park toebehoorden aan Rusland. Er werd onmiddellijk besloten te renoveren. De werken kostten bijna 15 miljoen  en duurden meer dan twee jaar.

rus4

De buitenkant van de kathedraal vond ik echt prachtig met de typische koepels die bekleed zijn met bladgoud. De binnenkant was erg rijk versierd met muurschilderingen en iconen. Toch had ik er mij iets heel anders van voorgesteld. In vergelijking met onze kathedralen was deze erg klein en bovendien vond ik het heel raar dat er maar enkele  stoelen stonden, het was gewoon één lege ruimte.

rus1

Er werd geen inkomgeld gevraagd (wat ik nochtans online had gelezen). Je kan wel een betaalde rondleiding met gids boeken, maar dat hadden we niet gedaan en ook de andere bezoekers die er waren bekeken de kathedraal op hun eentje. Als je geen rondleiding boekt, vertoef je er niet zo lang. Volgens mij is een rondleiding enkel interessant voor echte kunstliefhebbers of Ruslandkenners die een uitleg wensen bij de vele kunstwerken. Bij de ingang stond een bordje dat binnen geen foto’s mochten gemaakt worden (maar stiekem maakte ik er toch eentje 🙂 )

rus5

De kathedraal ligt een eindje buiten het centrum in de wijk Tzarévitch (niet de meest aangename buurt). Ik zou een bezoek niet echt adviseren als je maar enkele dagen naar Nice gaat. Voor mij heeft de stad heel wat moois en interessants te bieden binnen een kleinere straal en wil je toch wat verder gaan, vind ik de wijk Cimiez veel interessanter.

Advertenties