Tagarchief: boekreview

Boekreview: Persona non Prada – Zo maak je het (niet) in de modewereld

Een tijdje geleden zag ik bij Gert Late Night twee modejournalistes – Elspeth Jenkins en Catherine  Kosters – die een boek geschreven hadden over het reilen en zeilen in de modewereld. Dat wilde ik graag lezen…

Op oudejaarsavond 2018 ontstond bij hen het idee om samen aan een boek te werken en op 15 september 2020 lag dit in de winkels. Tiany Kiriloff, die beide dames heel goed kent, schreef het voorwoord.
Elspeth, 38 jaar, is sedert 2018 fashioneditor-at-large bij Marie Claire en Catherine, 32 jaar, is sinds 2013 moderedactrice bij Flair. In 2011 leerden ze elkaar kennen bij GLAM*IT, een modeblad dat ondertussen niet meer bestaat.

Het boek vertelt het verhaal van Catherine en Elspeth die zichzelf zeker niet zien als stereotiepe modejournalistes. Beide dames houden uiteraard enorm van mode, maar volgen geen trends. Volgens hen – en dat vertel ik ook steeds in mijn lessen Imagostylist bij Syntra – is perfectie zeker niet nodig, authenticiteit daarentegen is ontzettend belangrijk.
Catherine en Elspeth vertellen over het traject dat ze reeds aflegden: van hun studies, hun eerste stapjes in de modewereld tot het verdere verloop van hun carrières. Je krijgt uiteraard ook een blik achter de schermen van de fashionwereld; interviews met celebrities, perstrips met veel te veel alcohol maar ook tips voor degenen die zelf in de modewereld willen stappen.

Het boek werd geschreven met veel humor en is opgedragen aan iedereen die zichzelf – net als zij – ooit “persona non Prada” hebben gevoeld. Dit is naar analogie met “persona non grata”, iemand die ongewenst is in de modewereld. Op het einde van het boek vind je een lijst met heel wat termen uit de modewereld die worden uitgelegd, wat erg handig is.

Ik vond het een leuk boek dat heel makkelijk leest en je een beeld geeft van hoe het er in hun wereld aan toe gaat, een namiddagje me-time met grappige en ontspannende lectuur!

22.99 euro
Uitgeverij Horizon
EAN: 9789463962230

Advertentie
Getagged , , ,

Boekreview: Start to Sleep

davAls slechte slaper moest ik het boek “Start to Sleep” van Annelies Smolders lezen.
Slaap is iets spontaan beweert ze, net zoals ademen! Dat was al even schrikken… Aangeleerd gedrag kan ook afgeleerd worden…  Iedereen kan dus een goede slaper worden?!?

Smolders raadt aan om met een slaapdagboek te starten om een duidelijk beeld te krijgen van je slaappatroon en je verkeerde slaapgewoontes. Het aantal uren dat je in bed ligt en het aantal uren dat je daadwerkelijk slaapt, moeten elkaar benaderen. Om dit te bereiken kan je gebruik maken van slaaprestrictie.

Een goed persoonlijk slaapritueel kan een beetje experimenteren zijn. Voor de ene kan de dagelijkse soap voor het naar bed gaan een goed idee zijn, de andere zal meer baat ondervinden bij het lezen van een boek (maar niet in bed!)

Volgens Annelies is het belangrijk om ’s nachts aan één stuk door te slapen. Slaapkwaliteit is immers belangrijker dan slaapkwantiteit. Acht uur slapen is niet voor iedereen nodig en slaaptekort moet zeker niet ingehaald worden. Voor slechte slapers zijn dutjes overdag bovendien geen goed idee.

Het is een heel praktisch boek met ruimte om je slaapdagboek in te vullen. Er is ook een volledig hoofdstuk gewijd aan hoe je spanning en stress kan wegnemen.

Ik vond het boek heel interessant. Veel van de tips die ze geeft, gaan regelrecht in tegen wat ik dacht! Middagdutjes doe ik niet meer en dat brengt precies al verbetering. ’s Nachts opstaan uit mijn warme bedje als ik 20 minuten wakker lig, is me nog niet gelukt!

Zijn jullie goede slapers?

 

Getagged , , , ,

Review: BO – EINDELIJK VROUW

Eind januari 2018 sloeg het nieuws in als een bom: Boudewijn Van Spilbeeck – die we kenden als een journalist gespecialiseerd in vrij mannelijke disciplines – zou Bo Van Spilbeeck worden! Ook in Wallonië en Nederland kreeg de outing heel wat aandacht en Bo werd zelfs gevraagd voor een praatprogramma op de Franse televisie.
Een jaar later kwam het boek “Bo – eindelijk vrouw” uit en dat wilde ik graag lezen.

dav

Het verhaal is op een serene manier geschreven zoals ik van Van Spilbeeck verwacht had. De ganse transitie komt aan bod: van de gesprekken met de psychiater, over de hormoonbehandeling en gezichtschirurgie, tot de geslachtsverandering.
Op jonge leeftijd waren er al gevoelens van genderdysforie. Bo wilde altijd al een meisje/vrouw zijn, maar moest zich gedragen als een jongen/man. Dat lijkt me intriest, al kan ik me niet echt voorstellen hoe het is om met dit soort gevoelens te worstelen.
Ondanks het zich vrouw-voelen en zo ook steeds meer naar buiten komen, was een coming-out toch nog iets anders. Het ging gepaard met heel veel twijfels – wat met vrouw, kinderen en baan bij de televisie – en daarom nam Bo pas op 58-jarige leeftijd de beslissing om vrouw te worden.
De bezorgdheid voor haar gezin komt vaak ter sprake. Ook al steunen ze Bo ongelooflijk, toch moet dit voor hen heel moeilijk geweest zijn.
Bo krijgt veel steun van VTM. De tijdsgeest is gelukkig heel anders dan vroeger, toen een transgenderjournalist op het televisiescherm ondenkbaar zou geweest zijn.  Bovendien kan ze beroep doen op een team van stylisten, visagisten en kapsters om als een mooie dame naar buiten te komen.

De coming out van Bo bracht heel wat teweeg en ik denk dat ze de perceptie van veel mensen tegenover transgenders op een positieve manier heeft veranderd.  Het boek vertelt haar moeilijk, maar hartverwarmend verhaal, hoe ze uiteindelijk toch is gegaan voor haar geluk. Heel veel respect voor Bo,  een straffe madame!

Getagged , , ,