La Terrazza aan de Paalse Plas

Voor de Nationale Feestdag werd stralend weer voorspeld en daarom besloten we een bezoekje te brengen aan de zomerbar van Chloë & Magali: La Terrazza,
Na hun overwinning met Strowbowli in “Mijn Pop-Uprestaurant 2016” hebben de zusjes niet stilgezeten. Zo brachten ze al hun eerste kookboek “Bowl Food” uit en daar is het niet bij gebleven… Na een pop-up in de Japanse Tuin in Hasselt eerder dit jaar, zijn ze nu toe aan hun volgende project: La Terrazza.

pp10

Deze zomerbar is prachtig gelegen op het dakterras van Millenium Golf in het Limburgse Paal. Vanop het dakterras heb je een prachtig zicht over de Paalse Plas en het golfterrein. Het is een groot terras met verschillende zitmogelijkheden: loungesets, hoge tafels en lange tafels. We besloten ons in een loungehoekje te zetten. Na de kaart bekeken te hebben, merkten we dat de prijzen uitgedrukt werden in bonnetjes van 2 euro. Bonnetjes kopen bleek niet nodig te zijn, dat is enkel voor wanneer het erg druk is (vermoedelijk ‘s avonds). Wel diende je de drankjes zelf aan de bar te gaan halen. Er is een beperkte, maar zeer aantrekkelijke selectie van koude hapjes die altijd beschikbaar zijn: antipasti freddo platter, salami, olijfjes,… Het aanbod van warme tapas wordt regelmatig aangepast. Toen wij er waren kon je kiezen uit nacho’s, arrosticini en lamsspiesjes.

Het bord antipasti leek ons heel lekker, maar aangezien we eerder kleine eters zijn en toch van de ware kookkunsten van Chloë wilden genieten, kozen we voor de nacho’s met pulled pork, zure room en tomaat. Hoewel de zaak al drie kwartier geopend was toen wij onze keuze hadden gemaakt, was enkel het koude aanbod nog maar beschikbaar. We besloten met een drankje te starten en nog eventjes te wachten. Toen we met drankjes in de hand terug naar ons gezellig plekje onder de parasol wilden gaan, bleek dit jammer genoeg al ingenomen te zijn door andere mensen. Het spreekt voor zich dat iedereen liever op een gemakkelijke bank onder een parasol wil zitten op een warme zomerdag. Wij vinden het dan ook een gemiste kans dat er niet wat meer loungesets (en parasols) beschikbaar waren.

PP15

Omdat we honger hadden, bestelden we uiteindelijk voor elk een portie nacho’s. Ze werden geserveerd in mooie stevige kartonnen bowls met houten vorkjes en mesjes. Eigenlijk zag je op het eerste zicht niet eens dat het karton was! De pulled pork was heerlijk! De salsa met de zure room, tomaatjes en kruiden proefden heel fris en zomers. Je kan ze gemakkelijk sharen, want er werden telkens 2 vorkjes en mesjes bij gegeven. Hoewel dit gerecht niet meteen iets is dat ik normaal zou bestellen, vond ik het wel lekker! Voor mijn dochter viel het echter een stuk minder in de smaak omdat de koriander, wat zij niet zo graag lust, voor haar net té aanwezig was.

Het is echt een prachtige locatie! Ondanks dat het meisje achter de bar heel vriendelijk was, vonden we het wel spijtig dat Magali, net toen wij er waren, niet aanwezig was.

De zomerbar is nog tot eind augustus open op zonnige dagen.

Nieuw adresje in Antwerpen: Sum Sum

ds3Zondagavond bezocht ik samen met mijn jongste dochter een nieuw adresje op ‘t Zuid (Antwerpen): Sum Sum.
We kenden het reeds van bij Mercado op de Groenplaats, maar sinds vorige week openden ze hun nieuwe zaak in de Leopold De Waelstraat, wat volgens ons een nieuw bezoekje waard was!

We kozen een plaatsje uit op het terras waarna een vriendelijke jongeman ons de kaart bracht. De kaart was vrij beperkt en we vroegen er wat meer uitleg over. Hun concept draait om foodsharing.

Het glaasje rosé (4€) was alvast lekker, benieuwd naar wat komen ging…
Bij Mercado hadden we een assortimentje dim sum gegeten en die waren heerlijk, maar nu opteerden we uiteraard voor wat anders. We  bestelden Kyoto fried chicken, tempura shrimp bao en DanDan noodles.

De Kyoto fried chicken (5€) waren drie dim sums, superlekker!
Sum Sum biedt ook bao’s aan; dat zijn gestoomde broodjes, eigenlijk de Aziatische variant van een hamburger. Naast de pork belly bao (met buikspek) die vermeld stond op de kaart, was er ook een bao met scampi beschikbaar. Onze keuze viel op deze tempura shrimp bao (6,50€) en die was subliem!

De DanDan noodles (8€ voor een kleine bowl) waren vrij pittig door de szechuan peper (denk ik (?)) en daar hou ik gewoonlijk niet zo van, maar het gerecht was net niet té pikant. Mijn dochter houdt niet van koriander, maar hierin lustte ze het wel, het gaf het gerechtje wat frisheid.

Na een cappuccino besloten we dat dit een adresje is waar ze ons zeker nog gaan terugzien!

 

Reims en champagne

reims1

We zijn opnieuw enkele dagen naar Reims geweest. Vorige keer boekten we via AirBnb, waar we trouwens heel tevreden over waren, maar nu had ik een hotel vastgelegd. Door een actie van Flair konden we met twee personen voor 140 euro twee nachten (inclusief ontbijt) naar Hotel Mercure Parc des Exposition.  Het hotel lag net buiten het centrum van Reims, maar dichtbij de grote champagnehuizen. Aan de buitenkant was het hotel verouderd, maar binnen was het in orde. Het waren ruime kamers, het ontbijtbuffet was goed en er was een grote parking. Aan de receptie adviseerden ze ons om in het centrum van Reims te parkeren op Boulevard Général Leclerc. En dat was een heel goede tip!

Reims staat voor champagne en dus bezochten we enkele champagnehuizen: Pommery, De Castellane (in Epernay) en opnieuw Taittinger (onze favoriet!). We merkten een enorm verschil tussen de rondleidingen en de gidsen!

Daarnaast wilde ik toch ook enkele andere dingen doen. De prachtige art nouveau Villa Demoiselle bezoeken, bicuiterie Fossier gaan bekijken, met een treintje tussen de wijngaarden rijden en Châlons-en-Champagne ontdekken.
De eerste twee dingen hebben we gedaan. In het treintje waren we ingestapt, maar zijn we terug uitgestapt… De dag dat we naar Chalôns-en-Champagne zouden gaan, regende het in de voormiddag zo hard dat we besloten dit mooie plaatsje een volgende keer te bezoeken.

reims3

Weldra meer over deze uitstappen.

Hieronder nog eens wat we vorig jaar beleefden:
Dag 1: https://genieteninstijl.wordpress.com/2016/11/08/champagneweekend-in-reims/
Dag 2: https://genieteninstijl.wordpress.com/2016/11/15/verzenay-le-phare-en-de-wijnvelden/
Dag 3: https://genieteninstijl.wordpress.com/2016/11/29/champagnehuizen-bezoeken-in-epernay/ 
Dag 4: https://genieteninstijl.wordpress.com/2016/12/29/reims-de-prachtige-basiliek-en-champagnehuis-taittinger/

 

Nicole & Hugo – Swinging Ann Salens

ann saelens

Nicole & Hugo kennen jullie vast allemaal (tenminste de Vlamingen onder jullie 😊 ), maar kennen jullie Ann Salens nog? Rinkelt er niet onmiddellijk een belletje? Ik ken haar vooral van de gehaakte jurken die het handelsmerk waren van wijlen Ann Christy. Na het overlijden van de zangeres droeg Nicole ze ook op het podium. Recent schonken Nicole & Hugo een aantal flamboyante creaties aan het MOMU die je nu kan bewonderen in de tentoonstelling “Nicole & Hugo – Swinging Ann Salens”.

Ann Salens (1940 – 1994) was eigenlijk de eerste Belgische modeontwerpster die internationaal doorbrak, lange tijd voor Martin Margiela en “De Zes van Antwerpen”. “Een icoon en voorloper van de Belgische modegeschiedenis” stelt curator Elisa De Wyngaert.
Salens was een natuurtalent die geen modeopleiding had gevolgd. Ze leerde het vak van haar eigen moeder die fantastisch kon haken.
Op het einde van de jaren ’60 opent ze een winkel in de Wolstraat in Antwerpen, een alternatieve artistieke buurt. Ze was een heel  speciale vrouw en haar werk balanceerde tussen mode en kunst. Ze weigerde klassieke modeshows te organiseren zoals in Parijs, maar maakte er artistieke happenings van met dans, lichteffecten en onconventionele modellen.
Gehaakte jurken, fijne zijden jurken met franjes en gewaagde kleurschakeringen: dat was waar Ann Salens voor stond! Ze had heel veel succes maar weigerde dat commercieel te verzilveren en ging uiteindelijk failliet in de jaren ’80.

De tentoonstelling is nog gratis toegankelijk tot 27 augustus in de galerij op het gelijkvloers van het MOMU. Als je in Antwerpen bent, moet je beslist eens een kijkje gaan nemen: pure nostalgie en nog steeds zeer mooi!

 

Heerlijke steak tartaar bij A-Mano!

amano4

Vrijdag gingen we lunchen bij A Mano in Rumst, een restaurant dichtbij huis waar we graag komen. Voor wie Rumst een beetje kent, maar bij wie de naam A-Mano niet meteen een belletje doet rinkelen, de zaak is gevestigd waar vroeger het exclusieve restaurant De Potaerde was.
A-Mano is een zeer kwaliteitsvolle zaak met toegankelijke prijzen. Je kan er terecht voor zowel een snelle hap als een uitgebreide maaltijd. Dagelijks is er ook een lunchmenu dat bestaat uit soep, een hoofdgerecht en een koffie voor 17 euro, maar ik kies liever zelf wat ik eet. De bediening is doorgaans heel vriendelijk en ook de verhouding prijs/kwaliteit is zeer goed!  Zowel binnen als buiten is het gezellig zitten.

 

Ik eet er bij voorkeur steak tartaar (23 euro). Afgelopen zaterdag ging ik zoals gewoonlijk voor de reeds bereide variant die geserveerd wordt met ajuintjes, augurkjes, kappertjes en mayonaise on the side. Het slaatje dat de tartaar vergezelde, bestond uit rucola, kerstomaatjes, fijngesneden blokjes wortel, komkommer en paprika. Het was erg leuk gepresenteerd: in een glaasje met de vinaigrette in een pipetje.

Steak tartaar is één van mijn lievelingsgerechten, maar het is een gerecht dat ik niet overal zal eten; het moet van goede kwaliteit zijn en heel vers. Bij A-Mano bestel ik het met veel plezier en het is er altijd super lekker!

 

 

Nieuwe generatie: Hydra Genius Aloe Water!

ore6

Een aantal jaren geleden kwamen de BB-crèmes vanuit Azië onze markten veroveren.
Ondertussen ligt er opnieuw een veelbelovend product in de winkels dat gebaseerd is op Oosterse trends in de huidverzorging. Ik vertel er jullie graag wat meer over.

Japanners  zijn zich heel bewust van de helende kracht van water. Het is een bron van leven en een symbool van zuiverheid. Watertherapie is heel trendy in Japan en de Japanse traditionele geneeskunde is er een groot voorstander van. Stilaan verspreidt dit fenomeen zich naar de rest van de wereld. Japan heeft immers de op één na hoogste levensverwachting! Ook hydratatie van de huid is als het ware een obsessie voor hen. Een gehydrateerde huid blijft er langer jong uitzien!

Naar Aziatisch voorbeeld, bracht ook L’Oréal  een dagverzorging in de vorm van een hydraterend water,  “Hydra Genius Aloe Water”, op de markt en ik mocht het testen!

ore4Wat beloven ze?
– hydraterende boost
– frisse lichte textuur
– niet vettig of plakkerig

Toen ik het doosje opende, trof ik een turquoise glazen pompflacon aan. Een prachtige verpakking voor een product van die prijs! Het flesje bevat 70 ml en kost bij Kruidvat 10.99 euro.
Het product heeft een frisse en lichte textuur, voelt heel aangenaam aan en heeft bovendien een heerlijke geur. Het is een gel die vloeibaarder wordt in contact met je huid. Ik had verwacht dat het zou aanvoelen als een micellair water, maar dat is niet het geval; het blijft iets gelachtigs hebben. Toch laat het geen vettig of plakkerig laagje achter en daardoor kan je meteen je make-up aanbrengen. Het pompsysteem zorgt voor een zuinig gebruik omdat het exact de benodigde dosis geeft.
Je huid wordt door het sap van de aloë vera en het hyaluronzuur langdurig gehydrateerd. Sap van aloë vera is rijk aan mineralen en houdt de waterreserves van de huid in stand. Hyaluronzuur heeft een enorm vochtvasthoudend vermogen en kan 1000 keer zijn gewicht in water vasthouden.

Een minpuntje vind ik dat je na gebruik van dit product steeds een zonnecrème moet aanbrengen vermits het geen SPF bevat.
Het is een heel aangenaam product voor in de zomer. Toen het zo ontzettend warm was, voelde het heerlijk fris aan bij het aanbrengen (iets wat ik met de meeste dagcrèmes niet zo ervaar). Toch weet ik niet of het zal volstaat voor mijn huid in de winter, die in die periode nét iets meer nodig heeft.

Positief:
– comfortabel en fris gevoel
– voelt na aanbrengen niet vettig of plakkerig
– prijs

Negatief:
– bevat geen SPF

Hier kan je onderaan een kortingsbon van 3 euro downloaden die je kan inwisselen bij Di.

Informatieavond “Voeding Vandaag”

vvOp dinsdag 20 juni woonde ik de informatieavond “Voeding Vandaag” bij. Deze werd georganiseerd door Pascale Naessens naar aanleiding van haar laatste boek “Openhartig over eten”. Er zouden een aantal interessante sprekers komen: David Ludwig, Hanno Pijl en Kris Verburgh. Ik was benieuwd…

Eerst stelde Pascale de VZW “Visie op Voeding” voor.
Zij stellen dat wetenschappers, voedingsdeskundigen en artsen hun krachten zouden moeten bundelen naar Nederlands voorbeeld en zo zorgen voor meer duidelijkheid op de visie over voeding die continu verandert.

Kris Verburgh, auteur van “De Voedselzandloper” en “Veroudering vertragen” heeft het nieuwe wetenschappelijke  “nutrigerontologie” gecreëerd. Hierin wordt het verband bestudeerd tussen veroudering en voeding. De meeste westerse ziektes zijn immers verouderingsziektes. Hij was een zeer enthousiaste spreker die ons enorm veel wilde vertellen. Leuk! Hij stelde ook dat de Belgische “voedingsdriehoek” en de Nederlandse “schijf van vijf” verouderd zijn en teveel in dienst staan van de voedingsindustrie.

pasc1

Professor Hanno Pijl was zelf niet aanwezig en daarom kregen we een opgenomen interview met Pascale te zien. Diabetes type 2 wordt veroorzaakt door een ongezonde levensstijl in combinatie met een genetische aanleg. Vaak schrijven dokters automatisch geneesmiddelen voor, wat ook voor patiënten de gemakkelijkste weg is. Artsen weten vaak niet wat je met gezonde voeding kan bereiken. Een gezond voedingspatroon gebaseerd op groenten en fruit, gecombineerd met vis en matig vleesverbruik (liever wit dan rood), weinig brood, pasta en rijst kan ontzettend goede resultaten leveren. Medicatie kan dan vaak gedeeltelijk en soms zelfs helemaal geschrapt worden.
Daarna volgde een openhartig gesprek met een enthousiaste Nederlandse dame en haar diabetesconsulente die dit alles beaamden.

Professor David Ludwig doceert aan Harvard en is directeur van het New Balance Foundation Obesity Prevention Center in het kinderhospitaal van Boston. Hij houdt zich bezig met het onderzoeken en bestrijden van obesitas. Hij staafde zijn bevindingen met veel cijfers, statistieken en tabellen. Van diëten die zeggen dat je minder calorieën moet eten en meer bewegen, zal je niet afvallen. Er komt heel wat meer bij kijken wat je kan lezen in zijn boek “Altijd trek”. Voor de mensen die het wensten, was er een simultane vertaling in het Nederlands.

voeding2

Daarna was er nog een lange vragenronde.
Zowel voor als na de interviews kon je genieten van een glaasje Freixenet of een home-made icetea, waarvan je het receptje in de brochure vond, en enkele hapjes.
Ook kon je alle boeken kopen en laten signeren door de auteurs.

De avond duurde voor mij iets te lang. Ik begrijp echter wel dat ze veel informatie wilden geven vermits er toch een serieus prijskaartje (69 euro) aanhing. Met een interview op een scherm heb ik het voor deze prijs ook moeilijk. Er kan inderdaad altijd iets tussen komen, maar als dan de reden van de afwezigheid wordt vermeld, is het misschien nog aanvaardbaar…
Verder vond ik ook dat Professor Ludwig nogal veel met cijfers, statistieken en tabellen werkte. Natuurlijk is dat gebruikelijk in een wetenschappelijke context, maar dit was een ander publiek.
Nieuwe inzichten heb ik eigenlijk niet verworven deze avond, maar ik ben ook al geruime tijd geïnteresseerd in gezonde voeding.

Ik was met hoge verwachtingen naar Mechelen vertrokken,
maar die werden niet volledig ingelost.

Lezing “Margiela, de Hermès jaren”

MOMU

Op zondag 11 juni gingen we richting MoMu waar Kaat Debo, directeur van het Modemuseum, de tentoonstelling “Margiela, de Hermès jaren” een beetje kaderde.

Martin Margiela is al sinds 2008 niet meer actief in de modewereld. Toch wordt nu,15 jaar later, door verschillende ontwerpers nog vaak gerefereerd naar zijn werk bij Hermès en bij Maison Margiela. Martin heeft nog steeds goede herinneringen aan zijn tijd bij Hermès en het Franse modehuis koestert ook de jaren met Margiela. Ze verleenden dan ook graag hun medewerking voor deze tentoonstelling. De kledingstukken komen bijna allemaal van Hermès en de accessoires heeft het couturehuis opnieuw laten maken.

Margiela start in 1997 bij Hermès. De pers was verwonderd van deze toch wel vreemde combinatie. Een controversiële en experimentele ontwerper, die gekend is van zijn deconstructie en het gebruik van vintage materialen, gaat aan de slag bij een Frans klassiek luxehuis. De man die geen interviews geeft, waar geen foto’s van zijn, die zijn modellen incognito maakt,…
Midden jaren ‘70 was het wel gebruikelijk dat jonge ontwerpers artistiek directeur werden bij oudere Europese modehuizen; denk maar aan Tom Ford die Gucci nieuw leven inblies, John Galliano die eerst aan de slag ging bij Givenchy en vervolgens overstapte naar Dior.

Toen Margiela bij Hermès begon, vroeg en kreeg hij carte blanche. Het logo van de calèche vond hij niet passen bij de prêt-à-porter damescollectie. Hij wenste ook niet te werken met de befaamde Hermès carrés, prints en de vele kleuren, waar Hermès nochtans voor gekend was.

Aan de collectiestukken zou een stevig prijskaartje hangen en daarom opteerde Margiela voor een strategie voor een tijdloze garderobe:

  • met een beperkt kleurenpalet, “tonalités” genoemd
    enkel wit, grijs, bruin, zwart en in zijn laatste collecties ook oranje en rood
    zo kan je je kledij seizoen na seizoen blijven combineren
  • met een eenvoudig logo
    het logo met de calèche was oorspronkelijk bedoeld voor bagage en lederwaren en dat vond hij niet passend bij een prêt-à-porter damescollectie
    vermits Hermès stond voor Parijs werd het logo gewoon “Hermès – Paris”
  • heel comfortabel en van uitmuntende kwaliteit
  • transformeerbaar en functioneel
    een Parijse vrouw moest haar outfit snel kunnen aanpassen van haar dag- naar haar avondactiviteiten

Zijn modellen zijn ook geen professionele modellen en jonge meisjes van 16. Het zijn gewone vrouwen die hij op straat heeft gecast en wiens leeftijd schommelt tussen 20 en 50. Hij vindt het belangrijk dat ze zich goed voelen in hun vel en in de kledij die ze moeten showen. Er wordt gezegd dat ze vooraleer ze de catwalk op gaan een glaasje champagne krijgen en een complimentje van Margiela himself.

Wat ik niet wist, was dat de double-tour horlogeband oorspronkelijk van Margiela was. Ieder merk heeft dat bandje momenteel in zijn collectie. Het geeft het uurwerk een iets nonchalantere uitstraling.

De tentoonstelling heb ik nog niet bezocht, maar ik heb me ondertussen wel ingeschreven. Iedere maand wordt er één rondleiding met gids georganiseerd op zondagmiddag en één op donderdagavond waar je individueel kan voor inschrijven. De tentoonstelling loopt nog tot 27 augustus.

Na de lezing gingen we nog een hapje eten bij Mercado op de Groenplaats.

Dim Sum bij Mercado

MERCADO5Op 15 oktober 2016 opende in Antwerpen de eerste overdekte foodmarket van ons land – Mercado – naar het voorbeeld van Barcelona, Londen en nog andere steden. Ze bevindt zich in het oude postgebouw op de Groenplaats, een centrale locatie vlakbij het modecentrum en de oude binnenstad.

Toen het net open was, ben ik er al eens geweest, maar het was toen zo druk, dat ik niet ben gebleven. Nu liepen we er binnen op een zondagmiddag tegen een uur of twee, na ons bezoek aan het MOMU (zie latere blog). Het was er rustig, ruim en gezellig. Je vindt er streetfood uit de ganse wereld en kan er zowel terecht voor wat lekkere hapjes, gerechten als dessertjes. Eén kraampje was leeg, dat van de BBQ-boys vroegen wij ons af???

Na een rondje langs alle foodstands besloten we dim sum te eten. Dat zijn gestoomde of gefrituurde kleine hapjes uit de zuidelijke Chinese keuken. We opteerden bij Sum Sum voor een assortimentje met 12 stuks voor 18 euro. Nadat we besteld hadden, kregen we een bonnetje en mochten het mandje 10 minuten later gaan afhalen. Drankjes moest je aan de bar halen. Buiten staan er lange tafels waar je kan plaatsnemen, maar omdat het zo warm was, besloten we binnen te zitten en van het mooie interieur te genieten! Het is een erg leuk concept want als de ene Marokkaans wil eten en de andere gevulde aardappeltjes is dat perfect mogelijk! Het was de eerste keer dat ik dim sum at en ik vond het eigenlijk wel lekker. Hier waren de dim sum zoals je ziet gestoomd. Met stokjes eten lukte trouwens aardig 😊.

Spijtig genoeg was er geen plaats meer voor een bubble waffle, maar daar keer ik binnenkort beslist voor terug, want wat steken die mijn ogen uit!!!!

Geen Parijs zonder Montmartre!

We besloten om tijdens onze Roland Garros trip ook twee dagen uit te trekken om de stad Parijs zelf te bezoeken.

SACRE2

Montmartre stond als eerste op het programma, voor mij toch één van de mooiste buurten in Parijs. De prachtige witte kleur van de Sacre Coeur stak fel af tegen de staalblauwe lucht. Omdat het zo warm was, had mijn dochter een short en t-shirt met korte mouwen aangedaan (dus bedekte schouders). Vanwege de short werd haar (en uiteraard veel andere mensen die dag) de toegang tot de kerk geweigerd. Mensen die een trui rond hun middel bonden, mochten wel binnen. Maar omdat het meer dan 30° was, hadden wij geen sjaal, trui of vestje bij.  Caroline geeft echter niet zo snel op… Onder haar t-shirt droeg ze een topje met spaghettibandjes. Ze besloot dat naar beneden te trekken en het zo als rokje te laten fungeren. Een Parijse vrouw die het tafereel gade sloeg, stak haar duim op en wenste ons succes! Tegen de zin van mevrouw zuurpruim werden we toch binnen gelaten. Na het bezoek aan de basiliek, zetten we ons op de trappen en luisterden er naar de muzikant die prachtige muziek speelde, voornamelijk klassieke Franse chansons en het wondermooie Halleluja van Leonard Cohen.

SACRE3

Daarna besloten we op zoek te gaan naar de Moulin Rouge. Deze is gelegen aan de Boulevard de Clichy, een drukke laan vol pin-upwinkels, geen echt leuke buurt. Het was er erg druk, alle mensen wilden immers een foto nemen van het befaamde cabaret dat in 1889 werd opgericht..

MOULIN1

Op Place Dalida zagen we het standbeeld van de beroemde zangeres die heel lang in Montmartre heeft gewoond en er ook is gestorven. De Frans-Egyptische Dalida (1933-1987) werd gezien als één van de belangrijkste Franse zangeressen van de 20e eeuw. Haar privéleven was veel minder rooskleurig en in 1987 maakte ze een einde aan haar leven.

We zetten onze weg verder naar Avenue Junot, een mooie, maar ook dure straat in Montmartre. Op het einde kwamen we aan Villa Leandre. Dit is geen villa, maar een klein doodlopend straatje. In verschillende reisgidsen had ik gelezen dat dit één van de mooiste steegjes van Parijs was met villa’s in Engelse stijl. Het is een oase van rust in de drukke stad.
Op de hoek van Avenue Junot en Villa Leandre bevindt zich Marcel, een café in New Yorkse style dat heel populair is. Ik had er graag iets gegeten, maar ook al waren we er vrij vroeg, alles was volzet. Wil je er iets eten, dien je op voorhand je tafeltje te reserveren.
Villa Leandre is een mooi straatje, maar eerlijk gezegd vond ik het de omweg niet waard omdat we bij Marcel geen plaatsje hadden kunnen bemachtigen.

Deze keer hebben we in Montmartre weer een aantal leuke en nieuwe plaatsen (her)ontdekt! Later toon ik jullie wat we nog in Parijs bezochten.