Een handtas van Michael Kors

davEen lichtgrijze handtas van Michael Kors is mijn nieuwste aanwinst! Dit bracht me op het idee om deze ontwerper en zijn merk eens in de kijker te zetten. Misschien kennen jullie hem wel als jurylid van het Amerikaanse televisieprogramma Project Runway.

Michael Kors werd geboren als Karl Anderson op 9 augustus 1959 in Long Island (New York). Als zijn moeder hertrouwt met Bill Kors verandert zijn familienaam en besluit hij ook zijn voornaam te laten wijzigen. Karl Anderson heet voortaan Michael Kors!

Hij studeerde 9 maanden aan het Fashion Institute of Technology. In 1979 kreeg hij de kans een collectie te ontwerpen voor een modeboetiek en in 1981 lanceerde hij zijn eigen label. Vanaf het begin had hij een duidelijk eigen stijl waaraan hij altijd trouw is gebleven: Amerikaanse casual chic.

In 1997 werd hij hoofdontwerper bij het klassieke Franse merk Céline en twee jaar later werd hij er creatief directeur. Hij zette het merk terug op de kaart, maar verliet het in 2004 om zich volledig op zijn eigen merk te concentreren.

In 2001 lanceerde hij zijn eerste accessoirecollectie. Michael Kors is expert in het integreren van designertrends in zijn producten. Ze worden verkocht tegen een redelijke prijs en bereiken zo een grote doelgroep. Vooral de handtassen en horloges zijn de paradepaardjes.

Ik heb mijn handtas gekocht in de mooie grote winkel in de Huidevettersstraat in Antwerpen. De verkoopsters zijn er supervriendelijk en erg behulpzaam! Het was niet zo evident om de keuze te maken… Voor mij is een handtas erg belangrijk: hij kan een eenvoudige outfit volledig upgraden. Ik was op zoek naar een vrij groot exemplaar waar veel in kan 😊 De kleur was ook snel gekozen, maar dan moest ik nog kiezen uit twee modellen… Uiteindelijk ging ik voor het klassieke exemplaar dat jullie hierboven kunnen zien. Het viel me op dat de handtassen erg praktisch zijn ingedeeld met veel verschillende opbergvakjes (zelfs een verstevigd vak voor een tablet)!

Enkele dagen later kreeg ik een kaartje… wat een klantvriendelijk gebaar!

dav

Advertenties

Vietnamees restaurant: An Nam

Na een erg goede ervaring bij Fish & Eat besloten we nog eens een restaurant te ontdekken met een Social Deal actie. Deze keer viel de keuze op het Vietnamese restaurant An Nam. Voor de prijs van 14.90 euro zouden we een 3-gangendiner voorgeschoteld krijgen…

hdrHet restaurant bevindt zich in de Pelgrimstraat in Antwerpen. Eerder was op deze locatie een ander Vietnamees restaurant gevestigd: Miss Hanoi. Het werd recent overgenomen en daarom lijkt het van buitenaf nog alsof het nog steeds om het restaurant Miss Hanoi gaat, maar aan het raam hangt wel een blad met daarop de naam “An Nam”. Bij het binnenstappen merkten we dat het restaurant was opgedeeld in 2 verschillende ruimtes: in de ruimte die je eerst binnenstapt stonden de tafeltjes op één lange rij, in de andere – waar wij een plekje kregen – stonden ze meer verspreid. Het was een oud pand met hoge plafonds en een erg mooie inrichting.

Nadat we hadden plaatsgenomen, kregen we een potje kroepoek en de kaart zodat we rustig onze keuze konden maken.  Als voorgerecht opteerden we voor de wantansoep en de loempia. De wantans in de soep waren overheerlijk! Ik kreeg twee dunne loempia’s en een potje saus op een aangepast bordje. Dit presenteerde heel anders dan de loempia met saté die ik bij Chinees restaurant Kambo at. De stijl van An Nam bevalt mij veel meer 🙂

Als hoofdgerecht nam ik gebakken rijst met groenten en scampi’s en mijn dochter nam gewokte noedels met groenten en scampi’s. De groentjes waren fijn gesneden en het was niet exact dezelfde mengeling bij de rijst als bij de noedels. De schotels proefden ook absoluut niet vettig, de Vietnamese keuken is een vrij gezonde en pure keuken.

Als afsluiter konden we kiezen tussen een ijsje, koffie of thee.

annamWe hebben een hele fijne avond gehad bij An Nam. Het eten was lekker en de bediening was uniek. Bij het op tafel zetten van het eten, bleven ze steeds even staan tot je begint te eten om te zien of het wel in orde is. Is dit typisch Vietnamees? Ik weet het niet… We vonden het eerst een beetje vreemd, maar wel charmant (ook een beetje lastig voor het nemen van de foto’s 🙂 )

 

 

Meewerken aan een reportage rond het capsuleconcept

kvlvEind vorig jaar kreeg ik van KVLV de vraag of ik wilde meewerken aan een reportage rond het capsuleconcept voor hun magazine “Vrouwen met Vaart”. Het was de bedoeling dat een proefpersoon gedurende 3 maanden enkel de kledingstukken zou dragen die we samen uitgezocht hadden. Deze kledij moest dus goed te combineren zijn en uiteraard de proefpersoon flatteren.

Op een vrijdagmorgen was het dan zover. De afspraak was bij Davinia thuis in Stekene. Sanne (journaliste), Carl (fotograaf) en ik (styliste) werden om 10 uur verwacht.

kvBij het intakegesprek vertelde Davinia dat ze momenteel enkel lange broeken draagt omwille van een revalidatie. Alleen voor de feestdagen zou ze een rok dragen. Normaal selecteer ik een aantal broeken, rokken en jurkjes, maar dat zou nu dus niet nodig zijn. Ik vind het erg belangrijk om de persoon centraal te zetten en dus in dit geval van de regeltjes af te wijken. Als ik rokjes en jurkjes zou selecteren, zou Davinia deze waarschijnlijk niet dragen en andere zaken uit haar kast halen (wat niet de bedoeling is 🙂 ). Ze vertelde me ook dat ze het gemakkelijk koud heeft en altijd nog een extra trui of cardigan draagt. Ook hier diende ik dus rekening mee te houden.

vl (3)

Vervolgens bekeek ik welke kleuren haar flatteerden en of er aan haar figuur zaken waren waar rekening moest mee gehouden worden. Daarna trokken we naar boven en selecteerden haar capsulegarderobe. Naast kledij bevatte deze selectie ook schoenen, handtassen, sjaals, een muts, handschoenen en juwelen. Lingerie, slaapkledij en sportkledij werden niet in de capsulegarderobe opgenomen.

Nadien werden alle items gefotografeerd. Carl had ook al foto’s genomen tijdens het intakegesprek, de kleurbepaling en het selectiegebeuren. Sanne had op haar laptop notities genomen zodat ze een leuke reportage kon schrijven.

Davinia bleek bij mijn vertrek erg tevreden. Ik was benieuwd of het haar zou lukken om zich drie maanden lang te houden aan haar capsulegarderobe….

Dit gebeurde allemaal in december. Ondertussen had ik het artikel mogen nalezen en bericht gekregen dat het in het aprilnummer van “Vrouwen met Vaart” zou gepubliceerd worden.
Ter afsluiting van de reportage werd aan de lezeressen ook nog de mogelijkheid geboden om onder de vorm van een vriendinnenavond kennis te maken met het capsuleconcept aan erg democratische prijzen.

 

Chinees restaurant Kambo in Kontich

Het gebeurt niet zo vaak dat we in eigen dorp gaan eten (tenzij in de Quick 😊 ). In het verleden gingen we al eens naar ‘T Vierbunder en deze keer was restaurant Kambo aan de beurt. Ikzelf ben niet zo’n fan om naar de Chinees te gaan, maar mijn dochter Caroline wilde dat graag nog eens doen (net zoals vroeger toen we dat af en toe deden). Wat ik wel regelmatig doe – als ik geen zin heb om te koken – is Chinees afhalen. Mijn oudste dochter die toch al een stuk meer Chinese restaurants bezocht heeft, vindt dat Kambo nog steeds één van de betere is.

We besloten om er op een zondagmiddag te gaan eten. Buiten ons zaten er nog twee tafeltjes. Het is een vrij groot restaurant en ik vond het niet echt gezellig dat er zo weinig volk zat. Ik heb de indruk dat er veel meer mensen komen afhalen dan dat er in het restaurant zelf gegeten wordt.

We bestelden de Chinese rijsttafel aan 16.80 euro per persoon. Zo konden we een aantal gerechten proeven die we anders nooit afhalen.
Eerst hadden we de keuze uit twee soepjes: bamboesoep of champignonsoep. Het was een lekkere bouillon met – volgens mij – dezelfde basis. Aan de champignonsoep waren champignons toegevoegd en aan de bamboesoep uiteraard bamboescheuten. Ook de soepterrine kwam op tafel (net zoals vroeger).
Daarna werd een loempia met saté geserveerd, natuurlijk vergezeld van een kommetje kerriesaus. Ik vond wel dat de loempia en de saté nogal eenzaam op het grote bord lagen, maar lekker waren ze wel! Om eerlijk te zijn had ik na de loempia en saté al voldoende gegeten…
Toch kwamen er nog drie hoofdschotels: nasi goreng met kip (wat we meestal afhalen), chop-shoy met kip en varkensvlees met groentjes. Ik vond de chop-shoy wel lekker, maar mijn tafelgenoten vonden het iets minder (enkel groenten en kip, te gezond 🙂 ). Het varkensvlees beviel mij dan weer niet zo (een beetje flubberig).  De overschotjes werden in aparte doosjes meegegeven.
Als afsluiter hadden we nog de keuze tussen een ijsje, koffie of thee.
Een glaasje wijn kost er 3 euro en een liter water 6.40 euro.

chin1

Mijn echtgenoot en ik waren niet zo enthousiast, maar Caroline had er van genoten. Het eten was zeker niet slecht, maar je zal er ons toch niet zo vaak aantreffen. Om te gaan afhalen, vind ik het wel erg goed.

Blind Getrouwd… de ontknoping

Het derde seizoen van Blind getrouwd is bijna helemaal afgelopen. Drie jaar geleden was ik van plan om enkel naar de eerste aflevering van het programma te kijken omdat ik erg nieuwsgierig was. Het was voor mij erg vreemd dat er zou getrouwd worden zonder dat de partners elkaar ooit ontmoet hadden. Ik vroeg me af of de programmamakers een programma wilden maken dat uit was op sensatie… Ondertussen ben ik een trouwe fan van “Blind Getrouwd”! Maandag zijn we te weten gekomen welke koppels “ja” zegden tegen elkaar in plaats van tegen het wetenschappelijk experiment en volgende week zien we hoe het nu met hen gaat.

Vorig jaar hebben we gemerkt dat het in de loop van het experiment kan verkeren… Het had me toen niet verbaasd dat Nuria in de trouwzaal “neen” zou gezegd hebben tegen Stijn en nu een jaar later hebben ze een zoontje!
Totaal het tegenovergestelde speelde zich in deze editie af tussen Marjolein en Mike. In de eerste aflevering spatten de vonken eraf, maar na een paar afleveringen hing er een ijzige sfeer tussen beiden. En voor de vraag kwam of ze getrouwd bleven, waren ze al apart gaan wonen. Hier was dus al geweten dat het antwoord “neen” zou zijn.

Frie en Toon hadden volgens de wetenschappers de hoogste slaagkans, namelijk 96%. Iedereen verwachtte een “ja” wat ook gebeurde. Vraag of ze nu nog samen zijn… ik denk het wel.

Bij Esther en Tim spatten de vonken er niet af, maar toch was ik er praktisch zeker dat ook hier een wederzijdse “ja” ging komen. Of ze nu nog samen zijn… ook hier ben ik positief.

Lieve en Aljosja konden het erg goed met elkaar vinden, maar was dat genoeg om door te gaan? De “ja” van  Aljosja was niet onverwacht maar of Lieve ermee door zou gaan, was voor mij minder duidelijk. Uiteindelijk kwam van dit goedlachse koppel toch een “ja”. Of ze nu nog samen zijn… ik denk het niet…

En tenslotte Wendy en Damiano, het paar dat iedereen in Vlaanderen waarschijnlijk wel kent …  Bij Damiano waren er geen vonken te bespeuren, al gaf hij blijkbaar wel veel om Wendy en wilde haar vooral niet kwetsen. Dus ook hier tot Wendy’s spijt een “neen”.

Uiteindelijk vind ik het een geslaagd experiment. Drie op de vijf koppels besloten getrouwd te blijven. Benieuwd hoeveel er maandag nog een paar zijn…

Hebben jullie “Blind Getrouwd” gevolgd?

Donuts van Donuttello

dav

Als bakkersdochter ben ik opgegroeid met zoetigheden. Op zondag een pateeke vind ik heerlijk, maar ook een gewone tompouce, eclaire of een frangipanneke kan er altijd in 🙂 Donuts kenden we in mijn kindertijd nog niet, die kwamen pas later overgewaaid uit Amerika. Nu zie je ze hier bij de bakker en in de supermarkt liggen, maar me echt aanspreken deden ze tot voor kort niet. Dat veranderde toen mijn oudste dochter een doos van Donuttello bij had en ik hun donuts proefde!

In september 2017 opende stand-upcomedian Kamal Kharmach (presentator van “Het Collectief Geheugen” op één en momenteel deelnemer van “Boxing Stars” op vtm) zijn eerste donutshop op de Oude Koornmarkt in Antwerpen (vlak aan de Groenplaats). Een tijdje later volgde een tijdelijke stand in foodmarket Mercado en sinds januari 2018 ook een filiaal in het shoppingcenter Grand Bazar.

dav

Wij gaan meestal naar het opvallende winkeltje in de Oude Koornmarkt. Het is een klein gezellig winkeltje met kleurrijke stickers op het raam, een echt authentiek smulwinkeltje. Voor bestellingen moet je echter in het shoppingcenter zijn. Het is een opvallend feit dat het winkeltje in de Oude Koornmarkt  toch wel een heel andere look en feel heeft dan de stand in het shoppingcenter. Het eerste heeft een meer old school vibe, terwijl de stand in Grand Bazar veel moderner, strakker en flitsender oogt. Vaak tref je Kamal aan die met iedereen een praatje doet. Ook al koop je maar één donut, in het smulwinkeltje wordt hij steevast in een doosje gedaan. Koop je er eentje in Donuttello Grand Bazar, dan krijg je die in een zakje met een servetje! Ze mikken er duidelijk op een ander publiek… studenten of dagtoeristen die hun donut meteen opeten.

Je kan kiezen tussen een 12-tal donuts die allemaal echt een verschillende smaak hebben.
Er zijn een aantal “klassiekers” en een aantal “specials”. Geregeld komen er ook nieuwe bij en vallen andere af. Opmerkelijk is dat de prijs van de donuts verschillend is in beide vestigingen. Voor een “classic” betaal je in het leuke winkeltje 2 euro en in het shoppingcenter 2.50 euro, hoewel de studenten er 50 cent korting krijgen.

Ik vind de bananendonut en de oreodonut het lekkerst.
Mijn dochter Caroline vindt die met kers ook heel lekker!
Lusten jullie graag donuts?

Mijn lievelingsparfum: “Un Jardin sur le Nil” van Hermès

davEen vijftal jaar geleden ging ik op parfumconsult bij de Nederlandse Roos Lubbers en zij adviseerde mij o.a. “Un Jardin sur le Nil”. Ondertussen heb ik nog enkele parfumconsults gehad – o.a. bij The Perfume Lounge in Amsterdam en bij Parfumdokter Sofie Albrecht – maar de geuren die Roos mij adviseerde, bevielen mij het meest en draag ik nog steeds!

Wat me toen opviel was dat ik vaak koos voor geuren van parfumeur Jean-Claude Ellena. Wat hem typeert, is zijn minimalistische geursignatuur. Ondertussen heb ik nog een andere geur van hem in huis, maar “Un Jardin sur le Nil” blijft mijn absolute favoriet! Ellena is huisparfumeur geweest van Hermès en richtte ook zijn eigen nichelabel “The Different Company” op dat wordt verdergezet door zijn dochter Céline.

davHet “Jardin-thema” van Hermès bevat ondertussen vijf parfums en startte in 2003 met “Un Jardin en Méditerranée”.
“Un Jardin sur le Nil” was het tweede parfum in de reeks. Dit unisex parfum – net zoals de andere van Jean-Claude Ellena –  kwam in 2005 op de markt. Het wordt door Hermès omschreven als “een nieuw idee van frisheid, nogal uniek, van groene en plantaardige geuren, van geuren van water en zand.”
Ellena ging voor dit parfum inspiratie halen langs de oevers van de Nijl in Egypte. Het parfum is modernistisch, licht en fris.
In het begin ruik je vooral de citrus. De groene mango geeft nog wat extra fruitigheid. De lotusbloem staat symbool voor het oude Egypte. Nadien ervaar je ook wat hout en een zacht kruidige toets.

Topnoten: pompelmoes, groene mango
Hartnoten: lotus, pioenroos, sinaasappel, palmhout
Basisnoten: wierook, kaneel, muskus

De eau de toilette is verkrijgbaar in 2 formaten. De flacon van 50 ml kost ongeveer 70 euro en voor die van 100 ml betaal je 100 euro.

Film: The Post

Al een tijdje wilde ik de film “The Post” gaan bekijken, maar iedere keer kwam er weer iets tussen. Tot we zaterdag naar UGC Antwerpen trokken waar “The Post” gelukkig nog geprogrammeerd stond.

Steven Spielberg vertelt het waargebeurde verhaal van “The Pentagon Papers”. De hoofdrollen worden vertolkt door Meryl Streep en Tom Hanks. De film kreeg een Oscarnominatie voor beste film en beste actrice, maar kon helaas geen beeldje in de wacht slepen.

Katherine “Kay” Graham – gespeeld door Meryl Streep – staat aan het hoofd van The Washington Post. De uitgeverij werd opgericht door haar vader en verdergezet door haar man, tot deze zelfmoord pleegde en zij de touwtjes in handen kreeg. Ze werd de eerste vrouwelijke krantenuitgever in Amerika.

Daniel Ellsberg lekte in 1971 documenten waaruit bleek dat de regeringen van president Nixon en zijn voorgangers de bevolking bewust verkeerd hadden geïnformeerd. Deze Pentagon Papers toonden aan dat de Vietnamoorlog niet kon worden gewonnen en dat er mensenlevens werden opgeofferd om geen gezichtsverlies te lijden.

Nadat The New York Times een publicatieverbod krijgt, moeten Kay en haar hoofdredacteur Ben Bradlee – gespeeld door Tom Hanks – een moeilijke beslissing nemen: gaan ze over tot publicatie of niet? Bij publicatie volgt misschien een gevangenisstraf en het zou bovendien de toekomst van The Washington Post in gevaar kunnen brengen. De eerste week na de beursgang mochten er immers geen onregelmatigheden gebeuren of de investeerders zouden zich kunnen terugtrekken. Een ontzettend moeilijke beslissing dus…

Kort nadat het Hooggerechtshof met 6 stemmen tegen 3 in het voordeel oordeelde voor persvrijheid en alle kranten en uitgeverijen in het gelijk stelde, ontstond de “Watergate affaire” onder het presidentschap van Nixon.

Spielberg maakte er een erg interessante film van en Meryl Streep, toch wel één van mijn favoriete actrices, zet Kay Graham op een geweldige manier neer! Zo blij dat ik de film nog in de bioscoop heb kunnen zien 🙂

Heerlijk genieten bij Fish & Eat!

Patine, Meat & Eat en Fish & Eat zijn de drie horecazaken op het Antwerpse Zuid van slagerszoon Mo Aoulad. Hij leerde het vak aan de PIVA, de hotelschool van Antwerpen, en liep stage in verschillende sterrenrestaurants in het buitenland. Toegankelijkheid voor iedereen met topkwaliteit aan een lage prijs is zijn uitgangspunt!

Een tijdje geleden zag ik op Social Deal een aanbod voor 11.50 euro om kennis te maken met Fish & Eat! De deal bevatte een driegangenmenu waarbij je steeds kon kiezen tussen twee of drie gerechten.

Het kleine restaurantje is gelegen op het einde van de Volksstraat (schuin tegenover Yam Thai, het restaurant van Nathalie Meskens). Op straat voor de zaak waren werken aan de gang. Het blauwe tentje, het eenvoudige meubilair en het grote schilderij deden me denken aan visrestaurants van vroeger. Fish & Eat binnenstappen voelde een beetje teruggaan in de tijd. De meeste tafeltjes waren tegen elkaar geschoven en als de zaak vol zit, zit je wel erg dicht op mekaar. Gelukkig was er tussen ons en onze buren een tafeltje vrij. De ober was heel vriendelijk; hij legde de keuzemogelijkheden uit en bracht ons warm stokbrood. Voor mijn glas wijn werd een nieuwe fles opengedaan en het glas werd heel royaal gevuld.

Visbistro Fish & Eat serveert dus – zoals je al kon vermoeden – enkel vis. Als voorgerecht koos ik de rauwe zalm met komkommer en dille en dat is een echte aanrader! De calamares saté de Chine waren ook erg lekker, maar wij vonden de zalm het lekkerste.

Als hoofdgerecht opteerden we beiden voor de ravioli van zeebaars met calamares en krab. Subliem, een echte smaakbom! De ober zei dat we eventueel het dessert konden inwisselen tegen koffie of thee. Maar omdat alles zo overheerlijk was, wilden we ook de panna cotta met mango en speculoos proeven. Daarna konen we geen “pap” meer zeggen 😊

Je kan bij Fish & Eat natuurlijk à la carte eten. Als je echter zin hebt in de gerechten die wij gegeten hebben, kan je elke dag tussen 12 en 14 uur het 2-gangen lunchmenu nemen (zonder dessert) aan 18 euro. Verder zijn er ook enkele thema-avonden zoals “Crazy Gamba” op zondagavond.

Toen we het restaurant binnengingen hadden we absoluut niet gedacht dat we hier zo lekker zouden eten! De verhouding prijs/kwaliteit is erg goed. Alleen het interieur vind ik een minpuntje.
Wij gaan er in ieder geval binnenkort op zondagavond gamba’s eten!

Weekendje relaxen in Zeeland

zeeland

Een jaar geleden gingen we al eens naar Burgh-Haamstede. Zeeland was ons eigenlijk niet zo goed bevallen omdat we toen slecht weer hadden en er zo weinig te bezoeken was. Van het hotel daarentegen waren we wel tevreden.
Enkele weken geleden hadden we zin in een relaxweekendje: een beetje wellness, boekje lezen, theetje drinken, wandeling maken in de duinen… Bij Grand Hotel ter Duin bleek er nog plaats te zijn.

Zondagmorgen vertrokken we en maakten we een tussenstop bij Outlet Rosada in Roosendaal. We waren er nog nooit geweest en ik was echt wel benieuwd. Het was er mooi, maar de winkels in Maasmechelen en Roermond zijn meer mijn ding. Mijn dochter Caroline heeft er een jas gekocht en kon het kind in haar niet onderdrukken. Ze kocht bij Haribo een hele doos Pasta Basta met appelsmaak (groene zure matten)  🙂

hdr
Daarna reden we naar het hotel en na een snack in de lobby trokken we richting wellness. Tot onze spijt was de infraroodsauna buiten werking (toch wel een zwak punt van de wellness, want de infrarood was bij ons vorig bezoek na dag 1 ook al defect). De andere sauna en de stoomcabine werkten gelukkig wel. Na nog enkele baantjes in het zwembad getrokken te hebben, maakten we ons klaar voor Happy Hour. Iedere dag tussen 17 en 18 uur biedt het hotel lekkere hapjes aan. Zeker niet te missen! Nadien hadden we geen zin meer om nog op zoek te gaan naar een lekker restaurantje in de buurt en besloten in het restaurant van het hotel te eten. We kozen niet voor het menu, maar namen enkel een hoofdschotel: zeebaars en tarte tatin met wilde champignons, tomaatjes en mozzarella. Het waren geen hoogvliegers… De producten waren wel lekker,  maar het merendeel ervan was niet aangepast aan het seizoen en de combinaties waren nogal vreemd. Het ontbijt daarentegen was net zoals vorige keer subliem en een echte aanrader!

dav

Op maandag reden we na een wandelingetje in de duinen via Goes naar huis.
Daar ontdekten we nog een leuk adresje: In De Bakkerij, een mooie gezellige bakkerij met heerlijke appeltaart!

dav

dav

We hadden een erg leuk weekend, niets bijzonders gedaan of gezien, enkel gerelaxt.
Heerlijk!